માર્કેટીંગના પૈસા કેવી રીતે વેડફાય છે? એક કેસ સ્ટડી.

Slide19માર્કેટીંગમાં પ્રચાર એક એવી પ્રવૃત્તિ છે, કે જો એના પર પૂરતું ધ્યાન આપવામાં ન આવે, તો એમાં પૈસાનો ખૂબ વેડફાટ થઇ જવાની શક્યતા રહે છે, અને એ નુકસાન કંપનીને ખૂબ ભારે પડી શકે છે. વગર વિચાર્યે, કોઇ પણ વ્યૂહ રચના વગર માર્કેટીંગ પ્રચાર પાછળ આડેધડ ખર્ચાઓને કારણે અનેક કંપનીઓ પર મરણતોલ ફટકા પડેલા પણ જોવા મળે છે.

આપણે જાહેરાતો કરવા મંડીએ, એટલે આપોઆપ માર્કેટીંગ થવા જ મંડે, અને ગ્રાહકોની લાઇન લાગી જવી જોઇએ, એવી ભ્રમણાનો શિકાર બનીને કંપનીઓ પ્રચાર પાછળ બેફામ સમય, સંપત્તિ અને શક્તિનો વ્યય કરે છે, અને પછી અપેક્ષા અનુસાર એનો ફાયદો મળતો નથી, એટલે પસ્તાવું પડે છે.

રોજિંદી જિંદગીમાં જોવા મળતું એક ઉદાહરણ જોઇએ.

ટી.વી. પર એક સેલો બટર-ફ્લો પેનની જાહેરાત જોવા મળે છે (અે જાહેરાત જોવા માટે અહીં ક્લીક કરો.), જેમાં એક મુગ્ધા યુવતી પંકજ ઉધાસને પત્ર લખવાનું શરુ કરે છે, અને એ પેનની માખણ જેવી સરળતાથી પ્રેરાઇને અસંખ્ય પત્રો લખતી આવે છે, જેની ડિલિવરી કરવા માટે પોસ્ટમેને એક ટેમ્પો ભરીને પંકજ ઉધાસના ઘરે જવું પડે છે.

દેખીતી રીતે, સારી રીતે પ્રોડક્શન કરાયેલી આ એક જોવી ગમે તેવી જાહેરાત છે. પરંતુ જે હેતુ માટે એ બનાવવામાં આવી છે, એ માટે એની અસરકારકતા શંકાસ્પદ છે. કારણ કે આ જાહેરખબરમાં જે ટાર્ગેટ કસ્ટમર બતાવવામાં આવી છે, એ એક આજના મોડર્ન જમાનાની યુવતી છે. આવી કસ્ટમરને અપીલ કરવા માટે એની રોજિંદી જિંદગી સાથે થોડુંઘણું તાલમેલ ધરાવતી હોય, એવી કોઇક વાત જાહેરાતની સ્ટોરીમાં હોય, તો એવી મોડર્ન છોકરીઓને એ જાહેરાતમાં અને એમાં બતાવેલી પ્રોડક્ટ – પેન – માં રસ પડે, અને બ્રાન્ડ પાછળ કરેલ ખર્ચ લેખે લાગે. પરંતુ આ જાહેરાત બનાવવામાં ટાર્ગેટ કસ્ટમરની લાઇફસ્ટાઇલ-રહેણીકરણી, માનસિકતા, આદતો કે વાસ્તવિકતાઓ પર બહુ ધ્યાન અપાયું નથી, અને એને કારણે જાહેરાત આકર્ષક હોવા છતાં, એ કસ્ટમરને બહુ અપીલ કરી શકે નહીં. આ કેસમાં માર્કેટીંગનો મેસેજ ફીક્કો પડી જવાનાં, ઓછો અસરકારક થવાનાં અમુક કારણો જોઇએ:
1. આજના ફેસબૂક-વોટ્સએપના જમાનાની કેટલી યુવતીઓ પત્ર લખે છે?
2. આજની કેટલી યુવતીઓ પોતાના પ્રિય ગઝલ ગાયકને પત્ર લખશે, એવું તમે કલ્પી શકો?
3. પત્ર લખનારાઓમાંથી કેટલા લોકો પોસ્ટ દ્વારા પત્ર મોકલે છે?
4. આજના જમાનાની કેટલી યુવતીઓને પંકજ ઉધાસ કોણ છે, એની જાણ હશે?

5. આજની યુવતીઓમાંથી કેટલીને ગઝલો પસંદ હશે?

પંકજ ઉધાસને મારી ઉંમરના લોકો બહુ સારી રીતે ઓળખતા હશે, અને મને પણ એમની ગાયકી ખૂબ ગમે છે, એમના પ્રત્યે એક અહોભાવ પણ છે. પરંતુ મારા પછીની જનરેશનને તો એ કોણ છે, એની ખબર સુદ્ધાં નથી. એ જનરેશનને કોઇ પ્રોડક્ટ વેચવા માટે એ લોકો જેને ઓળખતા હોય, પસંદ કરતા હોય, એવી કોઇ સેલિબ્રીટીને બ્રાન્ડ એમ્બેસેડર બનાવવામાં આવે, તો એ  લોકો કંઇક ધ્યાન આપે એવી શક્યતા છે. એ રીતે આપણી બ્રાન્ડમાં મજબૂતી આવી શકે.

પરંતુ માર્કેટીંગના નિર્ણયો લેતી વખતે યોગ્યતાને બદલે સસ્તામાં કે સરળતાથી ઉપલબ્ધ હોય, એનો ઉપયોગ કરવાની ઘેલછાને આધારે જ્યારે આવા નિર્ણયો લેવાય, તો એ વ્યર્થતામાં પરિણમે છે.

પોતાની યુવાન પુત્રીને માટે મૂરતિયો ગોતતા કોઇ પણ પિતા 55 વર્ષના મૂરતિયાને પસંદ કરશે ખરા, પછી ભલે ને એ ગમે તેટલો પ્રસિદ્ધ કેમ ન હોય? એ મૂરતિયાની પુત્રી સાથેની યોગ્યતા વિશે પહેલાં વિચાર કરશે જ ને?

તો પછી આપણી બ્રાન્ડના એમ્બેસેડર તરીકે જે હાથમાં આવ્યું એને સિલેક્ટ કરવાનો શું મતલબ છે?

માર્કેટીંગ પ્રચાર વિચારપૂવર્ક, વ્યૂહ રચના તૈયાર કરીને જ કરવો જોઇએ. આડેધડ જાહેરાતો કરવાથી માર્કેટમાં થોડા સમય માટે કોલાહલ-ઘોંઘાટ થશે, પણ આપણી પ્રોડક્ટ કે બ્રાન્ડને એનાથી કંઇ લાંબો ફાયદો નહીં થાય.

આવું ટાળવું જોઇએ.

This is how we waste marketing money. Marketing lessons case study. 

Marketing - Branding Case StudyMarketing communication is one activity where a lot of wastage of marketing money is possible if not done strategically.
In their over enthusiasm to be visible any how, companies end up making a lot of ineffective marketing noise, burning a lot of money.

Here is a recent example I saw.

The brand is Cello Butterflow pens. (Here is the ad.)

The target customer shown in the TVC is a young, impressionable girl.

The advertisement features Pankaj Udhas, the famous ghazal singer.

The ad looks quite decent from creative and execution standpoints.

But marketing effectiveness?

In my opinion, very low.

Why?

Because of the lack,of effective marketing strategy.

  • Look at these questions and it will be clear:
How many young girls of today WRITE love letters?
  • 
How many WRITE anything other than exam papers?
  • Who sends letters by post?
  • By the way, how many girls of today know who is Pankaj Udhas ?
  • How many appreciate Ghazals?

(I respect Pankaj Udhas as a popular ghazal singer of my generation. But I don’t see any relevance today using him to sell pens to the younger generation who don’t even know who he is.)

Overall, the communication, even though interesting, is irrelevant for the brand building purpose. The target customer should have been kept in mind before designing the communication. Using whatever is available cheaply in marketing is a bad tactic. That signifies absence of a thoughtful marketing communication strategy.

A father does not decide to marry off his young daughter to a 55 year old famous man because he is available today. Does he?

Then why should we select a brand ambassador who has no relevance to the target customer today?

We should not spend marketing money just to make some noise.

Noise is easy.

Voice needs a strategy.

So does effective marketing.

Marketing lessons from films #1 (Dishoom)

Marketing Lessons from BollywoodBollywood films (or for that matter all Indian films) provide a lot of context to people. They create aspirations among people to have similar experiences in their lives. Songs, dialogues etc. from movies provide opportunities to people to dream and model their life situations around them.

The films which provide a lot of such aspirational context succeed, because people spread their songs, dances and dialogues by repeating them again and again.

I heard a song from the yet to be released film Dishoom which goes like “Sau tarah ke rog le loon. Ishq ka marz kya hai. Tu kahe toh jaan de doon. Kehne mein harz kya hai.”

सौ तरह के रोग ले लूं, इश्क का मर्झ क्या है…तु कहे तो जान दे दूं, कहने में हर्ज क्या है…

You will hear these words from a lot of people in the coming months and years. There is a huge number of people who will love to mouth these lines. Year after year.

When our product becomes a part of the customers’ lives, gives them reasons to dream and aspire, it is successful marketing. Many films succeed at that.

The solution to traffic related problems in Indian cities

IMG_20160712_182717

A recent cover story in Mumbai Mirror says that Mumbai Traffic Police is considering hiking the fines for traffic violations in the city by five times, because the city motorists are not obeying the traffic police rules and the punishment is not enough to be deterrent.

The real cause of a lot of traffic related problems in Indian cities comes on two wheels. The reason for accidents on external highways may be different, but a majority of road accidents and traffic related problems inside cities are caused due to the indisciplined driving by some two-wheelers.

On city roads, there is an unwritten rule. If there is any small or big traffic mishap involving a two-wheeler and a bigger vehicle (particularly a car), the fault is ALWAYS of the bigger vehicle – no matter what is the real reason. Smaller vehicles always get away being “Bechara”.   Whereas, most of these mishaps are caused by two-wheelers.

As an independent and unbiased observer, this is what I have observed:

  • The two-wheelers are observed to be major culprits in breaking traffic rules and creating precarious situations responsible for a large number of traffic mishaps.
  • They cut lanes, ignore and break signals, overtake from wrong sides and indulge in reckless driving on all roads, including national highways passing from cities.
  • Traffic police are ill-equipped to nab them, because of their huge number and their agility.
  • Some motorcyclists are born smartest. And they are sent to demonstrate their smartness through their antics on the roads. A lot of accidents are caused by these smart-Alecs.
  • Two-wheelers try to wriggle out from the smallest places, at the highest speeds, causing the biggest troubles for bigger vehicles who take time to react.
  • The manufacturers of two-wheelers have given access of speeding to immature people who can’t handle it with responsibility. The society at large has to pay the price for such disproportionate allocation of speed to the undeserved.

Solution:

  • Expressways don’t allow two-wheelers. There must be a reason. They must also be restricted on highways passing through the cities.
  • Allocate dedicated lanes for two-wheelers on roads.
  • Equip the traffic police with technologies to nab the rule-breaking two-wheelers.
  • Enforce speed limits for two-wheelers.
  • On rule breaking, put heavy penalty, including cancellation of license or registration on the first grave offense.
  • The track record of such miscreants must be followed and their licenses revoked.

Speed kills.
Not only the ones who speed, but also those who try to save themselves from the antics of such crazy zealots.

Yes, all two-wheelers are not unruly, but a large number of them are, and they must be controlled for the safety of the wiser world.

Unless the traffic authorities do not come heavily on the trouble causing two-wheelers, the problems related to accidents on the Indian city roads are not going to reduce.

Why First AC in Indian Railways is not worth it?

Here is the first hand experience of traveling by First AC in 19116 Bhuj BDTS Express.

1) Yes, some extra space is there, but dirt, poor maintenance and attitude of employees spoils that luxury. The experience is far less than satisfactory.

2) The cabins are only superficially clean. Curtains, other utility areas are not touched since months. Curtains are torn. Cabin doors don’t close.

3) Toilets are punishments. Soap not filled. Floor dirty. Soap case not touched since months. Stoppers sticky. Not much qualitative difference than a sleeper or second class toilet.

4) Cleaning service is pathetic. The cleaner just provides lip service to the job. He comes,  sprays some liquid all around the coach, disappears for 15-20 minutes then comes hurriedly and mops the floor casually. He is more interested in getting the feedback form filled. (I filled the form with negative feedback for all things not done. I hope someone reads and cares for improvement.

5)  The First AC compartment has an attendant. He was more theoretical than practically being there. I observed they have nothing to do after keeping beddings on the seats. The attendant is given a cabin. Here, all the attendants of other AC compartments gather and loudly chat well beyond 2 am in the morning, creating nuisance and disturbing the passengers (remember, cabin doors don’t close).

With such a high premium charged, the service levels must be very high. You give this much money to any private operator and they will provide excellent service.

With the current attitude of Indian Railways, First AC is certainly not worth it. It is just Sleeper class with AC. Nothing else is different.

Only the charges are first class. Nothing else is.

Career advice I wish I’d received when it mattered !!!

I am often asked by parents and some young students about how to go about choosing the young ones’ careers.

I share with them what my self experience of being in a wrong career has taught me. I realized this when I turned 43 (I am 50 now) and corrected the mistake since then. Many of us could be making such a mistake of choosing a wrong career path and then suffer because of that.

Here is some career advice that people usually learn too late in life.

Equating degree with career foundation:

I was a merit holder in secondary and higher secondary (SSC and 12th std). Based on this, I chose Engineering (Computer Science), because that is what students with high marks did. I went on pulling myself playing a software engineer. But, I was not enjoying it. Finally, at 43, I realized that I was in a wrong career. I gave up the “act” and followed my passion. Remember, a degree is only your passport to get your first job. After that, you are on your own. Don’t get trapped inside your degree.

Thinking that our education will pay us:

After getting a degree, we think that the world owes us livelihood and will respectfully pay us for obtaining that lofted degree. We must realize that the world will not pay for our educational qualification, but for the problems we may help it solving.

We must follow our parent’s career:

Every Abhishek can’t become Amitabh. But many try and fail miserably.

Not knowing our passion:

Many of us don’t learn this precious lesson till the end of the life. We must select our career based on our passion, our likings and our strengths, and not based on “what is in demand?” Or “what will pay more?”. People fail in a career about which they are not passionate.

Here is how Taxi-Auto-walas can fight against Uber-Ola

Taxi and Auto-walas of Mumbai and adjoining cities are facing heat of competition from Uber, Ola and the like.

The challenge is new. The challengers are also new. The approach to fight back against such a challenge also has to be new.

But, Taxi-Auto-walas are not learning any lessons. Misguided by their politically motivated leaders, they are resorting to their old arm-twisting tactics of pressurizing the government through strikes etc.

They don’t know that they can’t succeed. By strikes, they will give opportunity to many new customers to experience the better services of Uber-Ola for the first time. They must learn that the rules of the game have changed.

Instead, they should resolve to fight Uber-Ola by:
a) Providing better service
b) Not refusing fare
c) Being polite
d) Following traffic rules
e) Being transparent by not cheating

The leaders who are inciting them must help them realize the reality of the time.

But these leaders will.never do so.
Because they don’t want their followers to grow. To learn. To flourish.

Sooner or later, Taxi-Auto-walas will have to mend their ways, or face extinction.
Till then, if they continue such mindless acts, they will repeatedly fail.
Certainly.
Miserably.

Customers, who.have experienced good service will never prefer their inferior treatment. Customers will punish the perpetrators for providing poor service.

Market realities cannot be wished away by political noise.

And politicians will never tell you this.

Some lessons can’t be taught. They have to be learned.

આપણે કમ્પીટીશન (હરીફો) પાસેથી શું શીખી શકીએ?

કોઇ પણ ધંધામાં બે પ્રકારના હરીફો હોઈ શકે. એક, જે આપણાથી વધારે સફળ હોય. બીજા આપણા કરતાં ઓછા સફળ હોય.

આપણાથી વધારે સફળ હરીફો સાબિત કરે છે કે માર્કેટમાં જે કસ્ટમરો છે, તેમની જરુરિયાતોને તેમણે આપણાથી વધારે સારી રીતે સમજી છે, અને તેમણે એ જરુરિયાતોને સંતુષ્ટ પણ કરી છે. આ હરીફો આપણા ધંધામાં કયાં સુધારો કે ફેરફાર કરવાની જરૂર છે, એ આપણને શિખવાડી શકે છે.
બીજી બાજુ, જે હરીફો આપણી સરખામણીમાં પાછળ છે, તેમની પાસેથી આપણને એવા પગલાઓના ઉદાહરણો મળે છે, જે માર્કેટમાં નથી ચાલતા, નિષ્્ફળ જાય છે. આ હરીફો આપણે ધંધામાં શું ન કરવું જોઈએ એ આપણને શિખવાડે છે.
કમ્પીટીશનથી ડરવાને બદલે કે એના પર ગુસ્સો કરવાને બદલે દરેક હરીફ પાસેથી કશુંક શિખવાનું સલાહભર્યું છે. માર્કેટ એક ગતિશીલ જગ્યા છે. ત્યાં સતત ઘણું પરિવર્તન થતું રહે છે. આપણે સતત શીખતા રહીએ, સતત સુધારો કરતા રહીએ, તો અવિરત વિકાસના માર્ગ પર આગળ વધી શકીએ.

What can we learn from competition?

More Successful competition demonstrates to us that there is some customer need that they have identified and satisfied better than us. They teach us what to do, what to improve in our business.

The competition which is less successful than us exemplify the approaches that don’t work. They teach us what not to do, what to avoid in our business.

Don’t shun competition. Learn from it. Market is a dynamic place. We can grow if we keep learning and improving.

કયો ધંધો કરવો જોઇએ? આજકાલ શેમાં “ચાંદી” છે?

ઘણી વાર લોકો પૂછે કે આજ કાલ કઇ લાઇન સારી છે? કયો ધંધો કરવો જોઇએ?
પોતાની કરિયર કે ધંધાની લાઇનની પસંદગી કેવી રીતે કરવી એ પ્રશ્ન દરેકના મનમાં હોય, એ સ્વાભાવિક છે, અને આ પ્રશ્નનો ઉકેલ સારી રીતે શોધવામાં આવે, તો ભવિષ્યની ઘણી ભૂલો નિવારી શકાય અને પોતાની જિંદગીમાં ધારેલી ધંધા-વ્યવસાયિક સફળતા પણ મેળવી શકાય.
પોતાના માટે કરિયર કે ધંધો શોધતી વખતે મોટે ભાગે લોકો કોઇક સફળ લોકોના ઉદાહરણમાંથી પ્રેરણા લઇને એના જેવું જ કંઇક કરવાની કોશિશ કરે છે. સામાન્ય રીતે આજ કાલ જે ધંધોઓમાં તેજી હોય, એ લાઇનોમાં જવાની બધા કોશિશ કરે છે. આપણા કોઇ સગા-ઓળખીતાએ કોઇ એક ધંધા-વ્યવસાયમાં સારી પ્રગતિ કરી હોય, અને એ લાઇનમાં બીજા લોકો પણ સફળ થયા હોય, તો આપણને એમ લાગે કે આ ધંધામાં દાખલ થવા જેવું છે. આ લાઇનમાં “ચાંદી” છે. અમુક વર્ષો પહેલાં અનેક લોકો પોતાનો રેગ્યુલર ધંધો છોડીને શેર માર્કેટમાં દાખલ થયા. રીયલ એસ્ટેટમાં તેજી જોઇને એ ધંધામાં પણ લોકો આંખો મીંચીને દાખલ થયા.
ભણતરના આધારે થતા પ્રોફેશનલ કોર્સીસમાં પણ આ જ ટ્રેન્ડ જોવા મળે છે. ડોક્ટર, એન્જીનીયર, સી.એ. વગેરે લાઇનોમાં આપણું કોઇ સગું-ઓળખીતું સફળ થયું હોય, તો આપણે પણ એવું કરવાની પ્રેરણા થાય છે.
આ સારી વાત છે, અને જો એનો અમલ સારી રીતે થાય, તો એમાં કશું ખોટું ન હોવું જોઇએ.પરંતુ મોટે ભાગે આપણે જોઇએ છીએ કે કોઇના ઉદાહરણની નકલ કરીને કે દેખાદેખીનો શિકાર બનીને શરુ કરાયેલ ધંધા-વ્યવસાયો મોટે ભાગે નિષ્ફળ જાય છે.કોઇની ધંધાકીય સફળતાના આધારે આપણા ધંધાની લાઇન પસંદ કરવી એ કેવી રીતે ભૂલભર્યું સાબિત થઇ શકે છે એ આપણે જોઇએ.Slide6
1) સૌથી પહેલાં તો જે ધંધા-વ્યવસાયમાં આપણે જોડાતા હોઇએ, એના વિશે આપણી પાસે જરુરી નોલેજ અને આવડત હોવા જોઇએ. આપણો પોતાનો સ્વભાવ એ ધંધા-વ્યવસાયની જરુરિયાતોને માફક આવે એવો હોવો જોઇએ. જિંદગી જીવવાના આપણા અરમાનો-ઓરતાંઓ-સપનાંઓમાં આ ધંધો-વ્યવસાય બરાબર બંધબેસતો હોવો જોઇએ. આપણે એક સ્થળે રહીને આરામની જિંદગી જીવવા માગતા હોઇએ, તો જે ધંધામાં અવારનવાર ટ્રાવેલીંગ કરવું પડે, એ આપણને માફક નહીં આવે. આપણે જો લોકો સાથે ખુશીથી, હળીમળીને કામ ન કરી શકીએ, તો જે ધંધાઓમાં આપણે સતત લોકોના સંપર્કમાં આવવાનું આવે (દા.ત. શો-રુમ, ડૉક્ટર, કન્સલ્ટીંગ, એડવાઇઝર) એવા ધંધાઓ આપણને માફક નહીં આવે. આપણે એકલા કામ કરી શકીએ અને ઓછામાં ઓછો લોકસંપર્ક થાય એવા વિકલ્પો આપણે શોધવા જોઇએ. આપણો ધંધો જો આપણાં સપનાંઓને સાકાર કરવાનું યોગ્ય સાધન નહીં હોય, તો આપણે એમાં સફળ નહીં થઇ શકીએ.
2) આપણો ધંધો શરુ કરતી વખતે આપણને એ ધંધા માટે જ આવડત કે નોલેજ હોય, માત્ર એના જ આધારે જિંદગીભર એ ધંધો આપણે ચલાવી શકીશું, એ ભૂલભર્યું સાબિત થાય છે. આજના સમયમાં દરરોજ અનેક પરિવર્તનો આકાર લે છે. આવા ગતિશીલ સમયમાં જે સતત શિખતો રહે, અને સમયાનુસાર પોતાની જાતમાં, વિચારોમાં અને વર્તનમાં પણ પરિવર્તન કરતો રહે, એ જ વ્યક્તિ ધંધા-વ્યવસાયમાં સફળ થઇ શકે. આપણે જેની કોપી કરી હોય, એ માણસ પણ સમયાંતરે પોતાના ધંધા-વ્યવસાયમાં પરિવર્તનો લાવતો રહે છે, આપણે જો જરુર મુજબના પરિવર્તનો લાવવાની અનુકૂળતા ન વિકસાવી શકીએ, તો આગળ જતાં અટકી જઇએ.
3) હા, ધંધાની લાઇન પસંદ કરતી વખતે એટલું ચેક કરવું જરુરી છે, કે આપણી પ્રોડક્ટ કે સર્વિસની પૂરતી ડીમાન્ડ હોય,એટલા કસ્ટમરો માર્કેટમાં છે. જો માર્કેટમાં ડીમાન્ડ જ ન હોય, તો સફળતા મુશ્કેલ થઇ જાય છે. પરંતુ એક વાર ધંધાની ડીમાન્ડ છે, અે નક્કી થયા પછી, જે કોઇ ધંધો કે વ્યવસાય કોઇ કસ્ટમર વર્ગની જરુરિયાતો સારી રીતે સંતોષી શકે એ ધંધો જ લાંબા સમયની સફળતા હાંસલ કરી શકે. કસ્ટમરની જરુરિયાતો ન સંતોષી શકે એવો કોઇ પણ ધંધો લાંબો સમય ટકી શકે જ નહીં. જે ધંધાઓ માત્ર ધંધાર્થીના પ્રોફીટ માટે જ શરુ થાય છે, કસ્ટમરોનું ધ્યાન નથી રાખતા, એ જલદી બંધ થાય જ છે. આપણે જેની કોપી કરી હોય, એ ધંધો કસ્ટમરોની જરુરિયાતો કેવી રીતે સંતોષે છે, એના કરતાં વધારે સારી રીતે જો આપણે એ કામ કરી શકીએ, તો એના જેટલી કે એનાથી વધારે સારી સફળતા હાંસલ કરી શકીએ. પણ આપણને જો પ્રોફીટ માર્જીન એના જેટલું જ જોઇતું હોય, પરંતુ કસ્ટમરો-કર્મચારીઓ-સપ્લાયરો પ્રત્યેની નિષ્ઠા એના જેટલી રાખવાની તૈયારી ન હોય, તો નહીં ચાલે.
4) આપણે દેખાદેખીથી કોઇની લાઇન તો કોપી કરી નાખીએ, પરંતુ એની કામ કરવાની ધગશ, એનું કમીટમેન્ટ, એના વ્યાવસાયિક સંબંધો, એનું નેટવર્કીંગ, એની લોકોને મોટીવેટ કરીને એમની પાસેથી કામ કરાવવાની આવડત આપણે કોપી કરી શકતા નથી અને એને કારણે નિષ્ફળ જઇએ છીએ. ઘણાં લોકોને બીલ ગેટ્સ જેવી સંપત્તિ એકઠી કરવાની ઇચ્છા હોય છે, પરંતુ એ માણસે 20 વર્ષો સુધી એક પણ રજા લીધા વગર સતત કામ કર્યું છે, એ કેટલા જણ કરી શકે? આપણી નજર જો બીલ ગેટ્સના પરિણામો પર હોય, તો આપણાં પ્રયત્નો પણ એની કક્ષાનાં જ હોવા જોઇએ. દરેક વ્યક્તિની પોતાની ખૂબીઓ-ખામીઓ-ખાસિયતો હોય છે. આપણો ધંધો-વ્યવસાય આપણી આ બાબતોને ધ્યાનમાં રાખીને જ નક્કી થવો જોઇેએ.
5) ધંધો-વ્યવસાય સિલેક્ટ કરવાની એક બીજી ભૂલભરેલી માન્યતા એ છે કે સંતાનોએ બાપ-દાદાના ધંધામાં જ જવું જોઇએ. જૂના જમાનામાં કરિયરના બહુ વિકલ્પો નહોતાં, ત્યારે આ ઇચ્છનીય હશે, પરંતુ આજના સમયમાં ડૉક્ટરનો દીકરો ડૉક્ટર જ બને કે બિઝનેસમેનના સંતાનો એનો જ ધંધો સંભાળે અને સફળ થાય એ જરુરી નથી. સંતાનો જો પોતાની મરજીથી એ ધંધો-વ્યવસાય પસંદ કરે, તો ખૂબ ખીલી ઉઠશે, પરંતુ એમને જો એ ધંધા-વ્યવસાયમાં રસ નહીં હોય, તો એ સરાસર નિષ્ફળ જશે જ. અમિતાભ બચ્ચનનો છોકરો એના જેટલો જ સફળ થશે, એ જરુરી નથી. ધીરુભાઇ અંબાણીના બંન્ને પુત્રોમાં એકસરખી આવડત અને એબિલીટીઝ હોત, તો બંનેનાં બિઝનેસ સામ્રાજ્યો એક કક્ષાનાં જ હોવા જોઇતા હતા. આપણે જોઇએ છીએ કે એ થઇ શક્યું નથી. કુમારમંગલમ બિરલા અને યશ બિરલા ભાઇઓ નથી, પરંતુ એક જ પ્રકારના કૌટુંબિક વારસામાંથી આવતા હોવા છતાં, જે કુમારમંગલમ કરી શક્યા એનો નાનકડો અંશ પણ યશ બિરલા કરી શક્યા નથી. માટે સંતાનોની ઇચ્છા, આવડત, એમના સપનાંઓ અને એમનો ઇન્ટરેસ્ટ આ બધાને અનુકૂળ હોય, એવા ધંધા-વ્યવસાયમાં જ દાખલ થાય, તો એ જરુર સફળ થશે.
ટૂંકમાં, કોઇ ધંધામાં “ચાંદી” હોતી નથી. કોઇ ધંધાની લાઇન સારી કે ખરાબ હોતી નથી. જે ધંધાના કસ્ટમરોની જરુરિયાતો સંતુષ્ટ કરવાની આપણી ઇચ્છા, આવડત અને મનોવ્રુત્તિ આપણામાં હોય, એ ધંધો આપણા માટે સારો. ધંધાની સફળતા માત્ર એ ધંધાની લાઇનમાં નહીં, પણ ધંધો ચલાવનારાની પર્સનાલિટી અને એટીટ્યૂડ પર પણ એટલી જ આધારિત હોય છે.
– સંજય શાહ (SME બિઝનેસ કોચ. લેખક: “બિઝનેસ મેનેજમેન્ટ સિમ્પ્લીફાઇડ”)