Category Archives: Attitude

India’s no. 1… Really?

mamchand-delhi

Recently, I saw a signboard in Delhi put up by some Mamchand claiming to be India’s number 1 Tasha and Shehnai party (a band that plays at wedding functions).
Many of us have heard people speaking statements like “Chandu Chatwala makes the best Alu Chat in India..”

Some of us have also seen Arnab Goswami of Times Now screaming at people in his news channel Times Now demanding “The whole India wants to know.”
Now, literally, the country India mentioned by the three may appear to be same but practically it is different. It is limited only by the limited world views of the people speaking it. In a country where only less than 5% people view English news channels, you can imagine the size of “Whole India” projected by one singular news anchor at one of the many such channels. The real sizes of India projected by Mamchand or Chandu are even smaller.
However, characteristically, there is something common among Mamchand, Chandu Chatwala and Arnab Goswami. They all are hollow and empty. They assume the position of leadership in a particular domain without even checking who are ahead of them or behind them. We need to use our discretion to know the reality behind the tall claims of such baseless self-glorification.

કયો ધંધો કરવો જોઇએ? આજકાલ શેમાં “ચાંદી” છે?

ઘણી વાર લોકો પૂછે કે આજ કાલ કઇ લાઇન સારી છે? કયો ધંધો કરવો જોઇએ?
પોતાની કરિયર કે ધંધાની લાઇનની પસંદગી કેવી રીતે કરવી એ પ્રશ્ન દરેકના મનમાં હોય, એ સ્વાભાવિક છે, અને આ પ્રશ્નનો ઉકેલ સારી રીતે શોધવામાં આવે, તો ભવિષ્યની ઘણી ભૂલો નિવારી શકાય અને પોતાની જિંદગીમાં ધારેલી ધંધા-વ્યવસાયિક સફળતા પણ મેળવી શકાય.
પોતાના માટે કરિયર કે ધંધો શોધતી વખતે મોટે ભાગે લોકો કોઇક સફળ લોકોના ઉદાહરણમાંથી પ્રેરણા લઇને એના જેવું જ કંઇક કરવાની કોશિશ કરે છે. સામાન્ય રીતે આજ કાલ જે ધંધોઓમાં તેજી હોય, એ લાઇનોમાં જવાની બધા કોશિશ કરે છે. આપણા કોઇ સગા-ઓળખીતાએ કોઇ એક ધંધા-વ્યવસાયમાં સારી પ્રગતિ કરી હોય, અને એ લાઇનમાં બીજા લોકો પણ સફળ થયા હોય, તો આપણને એમ લાગે કે આ ધંધામાં દાખલ થવા જેવું છે. આ લાઇનમાં “ચાંદી” છે. અમુક વર્ષો પહેલાં અનેક લોકો પોતાનો રેગ્યુલર ધંધો છોડીને શેર માર્કેટમાં દાખલ થયા. રીયલ એસ્ટેટમાં તેજી જોઇને એ ધંધામાં પણ લોકો આંખો મીંચીને દાખલ થયા.
ભણતરના આધારે થતા પ્રોફેશનલ કોર્સીસમાં પણ આ જ ટ્રેન્ડ જોવા મળે છે. ડોક્ટર, એન્જીનીયર, સી.એ. વગેરે લાઇનોમાં આપણું કોઇ સગું-ઓળખીતું સફળ થયું હોય, તો આપણે પણ એવું કરવાની પ્રેરણા થાય છે.
આ સારી વાત છે, અને જો એનો અમલ સારી રીતે થાય, તો એમાં કશું ખોટું ન હોવું જોઇએ.પરંતુ મોટે ભાગે આપણે જોઇએ છીએ કે કોઇના ઉદાહરણની નકલ કરીને કે દેખાદેખીનો શિકાર બનીને શરુ કરાયેલ ધંધા-વ્યવસાયો મોટે ભાગે નિષ્ફળ જાય છે.કોઇની ધંધાકીય સફળતાના આધારે આપણા ધંધાની લાઇન પસંદ કરવી એ કેવી રીતે ભૂલભર્યું સાબિત થઇ શકે છે એ આપણે જોઇએ.Slide6
1) સૌથી પહેલાં તો જે ધંધા-વ્યવસાયમાં આપણે જોડાતા હોઇએ, એના વિશે આપણી પાસે જરુરી નોલેજ અને આવડત હોવા જોઇએ. આપણો પોતાનો સ્વભાવ એ ધંધા-વ્યવસાયની જરુરિયાતોને માફક આવે એવો હોવો જોઇએ. જિંદગી જીવવાના આપણા અરમાનો-ઓરતાંઓ-સપનાંઓમાં આ ધંધો-વ્યવસાય બરાબર બંધબેસતો હોવો જોઇએ. આપણે એક સ્થળે રહીને આરામની જિંદગી જીવવા માગતા હોઇએ, તો જે ધંધામાં અવારનવાર ટ્રાવેલીંગ કરવું પડે, એ આપણને માફક નહીં આવે. આપણે જો લોકો સાથે ખુશીથી, હળીમળીને કામ ન કરી શકીએ, તો જે ધંધાઓમાં આપણે સતત લોકોના સંપર્કમાં આવવાનું આવે (દા.ત. શો-રુમ, ડૉક્ટર, કન્સલ્ટીંગ, એડવાઇઝર) એવા ધંધાઓ આપણને માફક નહીં આવે. આપણે એકલા કામ કરી શકીએ અને ઓછામાં ઓછો લોકસંપર્ક થાય એવા વિકલ્પો આપણે શોધવા જોઇએ. આપણો ધંધો જો આપણાં સપનાંઓને સાકાર કરવાનું યોગ્ય સાધન નહીં હોય, તો આપણે એમાં સફળ નહીં થઇ શકીએ.
2) આપણો ધંધો શરુ કરતી વખતે આપણને એ ધંધા માટે જ આવડત કે નોલેજ હોય, માત્ર એના જ આધારે જિંદગીભર એ ધંધો આપણે ચલાવી શકીશું, એ ભૂલભર્યું સાબિત થાય છે. આજના સમયમાં દરરોજ અનેક પરિવર્તનો આકાર લે છે. આવા ગતિશીલ સમયમાં જે સતત શિખતો રહે, અને સમયાનુસાર પોતાની જાતમાં, વિચારોમાં અને વર્તનમાં પણ પરિવર્તન કરતો રહે, એ જ વ્યક્તિ ધંધા-વ્યવસાયમાં સફળ થઇ શકે. આપણે જેની કોપી કરી હોય, એ માણસ પણ સમયાંતરે પોતાના ધંધા-વ્યવસાયમાં પરિવર્તનો લાવતો રહે છે, આપણે જો જરુર મુજબના પરિવર્તનો લાવવાની અનુકૂળતા ન વિકસાવી શકીએ, તો આગળ જતાં અટકી જઇએ.
3) હા, ધંધાની લાઇન પસંદ કરતી વખતે એટલું ચેક કરવું જરુરી છે, કે આપણી પ્રોડક્ટ કે સર્વિસની પૂરતી ડીમાન્ડ હોય,એટલા કસ્ટમરો માર્કેટમાં છે. જો માર્કેટમાં ડીમાન્ડ જ ન હોય, તો સફળતા મુશ્કેલ થઇ જાય છે. પરંતુ એક વાર ધંધાની ડીમાન્ડ છે, અે નક્કી થયા પછી, જે કોઇ ધંધો કે વ્યવસાય કોઇ કસ્ટમર વર્ગની જરુરિયાતો સારી રીતે સંતોષી શકે એ ધંધો જ લાંબા સમયની સફળતા હાંસલ કરી શકે. કસ્ટમરની જરુરિયાતો ન સંતોષી શકે એવો કોઇ પણ ધંધો લાંબો સમય ટકી શકે જ નહીં. જે ધંધાઓ માત્ર ધંધાર્થીના પ્રોફીટ માટે જ શરુ થાય છે, કસ્ટમરોનું ધ્યાન નથી રાખતા, એ જલદી બંધ થાય જ છે. આપણે જેની કોપી કરી હોય, એ ધંધો કસ્ટમરોની જરુરિયાતો કેવી રીતે સંતોષે છે, એના કરતાં વધારે સારી રીતે જો આપણે એ કામ કરી શકીએ, તો એના જેટલી કે એનાથી વધારે સારી સફળતા હાંસલ કરી શકીએ. પણ આપણને જો પ્રોફીટ માર્જીન એના જેટલું જ જોઇતું હોય, પરંતુ કસ્ટમરો-કર્મચારીઓ-સપ્લાયરો પ્રત્યેની નિષ્ઠા એના જેટલી રાખવાની તૈયારી ન હોય, તો નહીં ચાલે.
4) આપણે દેખાદેખીથી કોઇની લાઇન તો કોપી કરી નાખીએ, પરંતુ એની કામ કરવાની ધગશ, એનું કમીટમેન્ટ, એના વ્યાવસાયિક સંબંધો, એનું નેટવર્કીંગ, એની લોકોને મોટીવેટ કરીને એમની પાસેથી કામ કરાવવાની આવડત આપણે કોપી કરી શકતા નથી અને એને કારણે નિષ્ફળ જઇએ છીએ. ઘણાં લોકોને બીલ ગેટ્સ જેવી સંપત્તિ એકઠી કરવાની ઇચ્છા હોય છે, પરંતુ એ માણસે 20 વર્ષો સુધી એક પણ રજા લીધા વગર સતત કામ કર્યું છે, એ કેટલા જણ કરી શકે? આપણી નજર જો બીલ ગેટ્સના પરિણામો પર હોય, તો આપણાં પ્રયત્નો પણ એની કક્ષાનાં જ હોવા જોઇએ. દરેક વ્યક્તિની પોતાની ખૂબીઓ-ખામીઓ-ખાસિયતો હોય છે. આપણો ધંધો-વ્યવસાય આપણી આ બાબતોને ધ્યાનમાં રાખીને જ નક્કી થવો જોઇેએ.
5) ધંધો-વ્યવસાય સિલેક્ટ કરવાની એક બીજી ભૂલભરેલી માન્યતા એ છે કે સંતાનોએ બાપ-દાદાના ધંધામાં જ જવું જોઇએ. જૂના જમાનામાં કરિયરના બહુ વિકલ્પો નહોતાં, ત્યારે આ ઇચ્છનીય હશે, પરંતુ આજના સમયમાં ડૉક્ટરનો દીકરો ડૉક્ટર જ બને કે બિઝનેસમેનના સંતાનો એનો જ ધંધો સંભાળે અને સફળ થાય એ જરુરી નથી. સંતાનો જો પોતાની મરજીથી એ ધંધો-વ્યવસાય પસંદ કરે, તો ખૂબ ખીલી ઉઠશે, પરંતુ એમને જો એ ધંધા-વ્યવસાયમાં રસ નહીં હોય, તો એ સરાસર નિષ્ફળ જશે જ. અમિતાભ બચ્ચનનો છોકરો એના જેટલો જ સફળ થશે, એ જરુરી નથી. ધીરુભાઇ અંબાણીના બંન્ને પુત્રોમાં એકસરખી આવડત અને એબિલીટીઝ હોત, તો બંનેનાં બિઝનેસ સામ્રાજ્યો એક કક્ષાનાં જ હોવા જોઇતા હતા. આપણે જોઇએ છીએ કે એ થઇ શક્યું નથી. કુમારમંગલમ બિરલા અને યશ બિરલા ભાઇઓ નથી, પરંતુ એક જ પ્રકારના કૌટુંબિક વારસામાંથી આવતા હોવા છતાં, જે કુમારમંગલમ કરી શક્યા એનો નાનકડો અંશ પણ યશ બિરલા કરી શક્યા નથી. માટે સંતાનોની ઇચ્છા, આવડત, એમના સપનાંઓ અને એમનો ઇન્ટરેસ્ટ આ બધાને અનુકૂળ હોય, એવા ધંધા-વ્યવસાયમાં જ દાખલ થાય, તો એ જરુર સફળ થશે.
ટૂંકમાં, કોઇ ધંધામાં “ચાંદી” હોતી નથી. કોઇ ધંધાની લાઇન સારી કે ખરાબ હોતી નથી. જે ધંધાના કસ્ટમરોની જરુરિયાતો સંતુષ્ટ કરવાની આપણી ઇચ્છા, આવડત અને મનોવ્રુત્તિ આપણામાં હોય, એ ધંધો આપણા માટે સારો. ધંધાની સફળતા માત્ર એ ધંધાની લાઇનમાં નહીં, પણ ધંધો ચલાવનારાની પર્સનાલિટી અને એટીટ્યૂડ પર પણ એટલી જ આધારિત હોય છે.
– સંજય શાહ (SME બિઝનેસ કોચ. લેખક: “બિઝનેસ મેનેજમેન્ટ સિમ્પ્લીફાઇડ”)

અતિ ઉત્સાહી ક્રોસ-સેલીંગના કારણે આપણે કસ્ટમર કેવી રીતે ગુમાવી શકીએ?

પ્રમોદભાઇનું આખું ફેમિલી અમદાવાદના એક નામાંકિત આંખના સર્જન પાસે તેમના આંખોને લગતા પ્રોબ્લેમ્સના સોલ્યુશન માટે જતું. પંદર વર્ષોથી આ વ્યવહાર ચાલતો. ફેમિલીના દસેક મેમ્બરો ડોક્ટર પાસેથી સારવાર લેતા.
પરંતુ છેલ્લા એક વર્ષથી પ્રમોદભાઇ અને આખા ફેમિલીએ એ ડોક્ટર પાસે જવાનું બંધ કર્યું છે, અને બીજા આઇ-સર્જન શોધી લીધા છે. ડોક્ટરે એક સાથે દસ પેશન્ટ ગુમાવ્યા છે.
કારણ?
 Marketing Blog by Sanjay Shah (Author: Business Management Simplified)
ડોકટર હજી પણ એ જ છે, અને એમની સારવારમાં કોઇ કમી નથી થઇ. પરંતુ, છેલ્લા અમુક સમયથી ડોક્ટરની ક્લિનિકમાં જવાનો બધાને કંટાળો આવે છે, એક ત્રાસ અને તાણનો અનુભવ થાય છે.
વાત કંઇક એવી છે કે બે વર્ષ પહેલાં એ ડોક્ટરને કોઇ કે સલાહ આપી કે તમારી પાસે આંખના દર્દીઓ આવે છે, એમને બધાને ચશ્માની જરુર તો પડે જ. તો તમારી ક્લિનિકમાં જ એક ઓપ્ટીશીયનને બેસાડીને એ સેવા પણ ઉપલબ્ધ કરી દેવામાં શું વાંધો છે? પેશન્ટ્સને પણ સુવિધા થશે અને તમને પણ એ ઓપ્ટીશીયનના નફામાંથી કંઇક ભાગ મળશે જ. ડોક્ટરને ગળે આ વાત ઉતરી. તેમણે પોતાના એક ઓળખીતા ઓપ્ટીશીયનને ક્લિનિકમાં જગ્યા આપી. દરેક પેશન્ટ જેવો આવે એટલે ડોક્ટર એની આંખો ચેક કરે એ પહેલાં, આ ઓપ્ટીશીયન એની આંખના નંબર ચેક કરે. ડોક્ટરે ચેક કર્યા પછી પાછો એ પેશન્ટને ઓપ્ટીશીયન પાસે મોકલવામાં આવે, જેથી એના ચશ્મા અંગે એને માર્ગદર્શન આપી શકાય.
ડોક્ટરનું માનવું હતું કે આ વ્યવસ્થાથી પેશન્ટ્સને ફાયદો થશે. પરંતુ થયું બિલકુલ ઊલટું. દાયકાઓથી ડોક્ટર પાસે આવતા પેશન્ટ્સ આ ઓપ્ટીશીયનના વર્તનથી કંટાળવા માંડ્યા.
ઓપ્ટીશીયન જરા વધારે ઉત્સાહી હતો. ડોક્ટર કરતાં વધારે એનો પોતાનો રુઆબ હતો. એ પેશન્ટ્સ સાથે જરુર કરતાં વધારે વાતો કરતો. એમને યેન-કેન-પ્રકારેણ મોંઘા ભાવના કોન્ટેક્ટ લેન્સ, ગ્લાસ અને ફ્રેમ પરણાવવાની કોશિશ કરતો. એક કરતાં વધારે ચશ્મા બનાવડાવવા આગ્રહ કરતો. કોઇ પેશન્ટ ના પાડે તો એમની સાથે ઉદ્ધતાઇથી પણ વાત કરતો અને કટાક્ષ પણ કરતો. પેશન્ટ્સને આ ઓપ્ટીશીયન પાસે જવામાં ખૂબ સ્ટ્રેસ થતું.
ધીરે ધીરે ડોક્ટર સારા હોવા છતાં, આ ઓપ્ટીશીયનના કારણે પેશન્ટ્સ એમની પાસે જવાનું ટાળવા માંડ્યા. આંખના ડોકટરો પાસે આખા ફેમિલીઓ આવતા હોય, એટલે અમુક ફેમિલીઓ ડ્રોપ થતાં જ ડોક્ટરને પેશન્ટ્સની સંખ્યામાં ખાસ્સો ફરક દેખાવા મંડ્યો. અમુક પેશન્ટ્સ સાથે વાત કરતાં ડોક્ટરને ખ્યાલ આવી ગયો, કે એમની ક્યાં ભૂલ થઇ હતી. એમણે એ ઓપ્ટીશીયનને કાઢીને ફરીથી માત્ર આંખની તપાસ અને સારવાર પર જ ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. પરંતુ ગુમાવેલા પેશન્ટ્સને પાછાં મેળવતાં ખૂબ સમય લાગશે જ.
કીટલી જો ચા કરતાં વધારે ગરમ થઇ જાય, તો ઘણાંયને દઝાડે. આપણી કંપનીમાં કીટલીઓને કાબૂમાં રાખવી સલાહભર્યું છે.
– સંજય શાહ (SME બિઝનેસ કોચ. લેખક: “બિઝનેસ મેનેજમેન્ટ સિમ્પ્લીફાઇડ”)

Life ReCharge lessons from two dwarfs

Being a dwarf can be a curse.
What else can one feel when one encounters a bitter reality that one is physically less than almost everyone else; where one is consigned to a lifelong existence of limitations.

Life can become a burden. And one can resign to a hopeless future till death brings an end to this painful life.

But not these two gentlemen. I met Ninad Haldankar and Shivaji Ingle who performed at an orchestra recently. God made them dwarfs. But they did not let the limitations of their physical size enter their psyche.  They danced. They played clowns. They laughed. They made people laugh.

They ignored their own imperfect lives and tried to fill the lives of the audience with some happy moments.

They did not cry at the lemon thrown at them by life. They made lemonade out of it. And they laughed and clapped and enjoyed and brought joy to others.

Their small physique taught me some big lessons about life and living.

They were the real giants trapped in those small frames.

If we come to terms with our reality and accept it as it is, a lot of possibilities open up.

The level of our happiness or success need not be limited by the size of our body or our imperfections.

Thank you, Ninad and Shivaji for being real heroes. People like you make this world a better place. People like you make this imperfect world perfect. I salute your fighting spirit.

एम्प्लोइझ को नौकरी पर रखते समय क्या ध्यान रखना चाहिए?

नौकरी पर रखने के लिए candidate को सिलेक्ट करते वक़्त सबसे पहली बात जीस पर हमें ध्यान देना ज़रूरी है, वह यह है की हमें उसका attitude देखकर ही नौकरी के लिए select या reject करना चाहिए |

ज़्यादातर क़िस्सों में candidate की educational क्वोलिफिकेशन या उसकी क़ाबिलियत याने की – skills से प्रभावित हो कर उसे काम के लिए सिलेक्ट किया जाता है | बाद में पता चलता है की highly educated या बहोत सारी काबिलियत होते हुए भी व्यक्ति काम करने में बिलकुल fail हो जाता है, वह result नहीं दे पाता है |

ऐसा इस लिए होता है, कि किसी भी काम को सफलता से करने के लिए qualification या क़ाबिलियत से ज़्यादा ज़रूरत होती है, right attitude याने की सही अभिगम की | कुछ highly qualified और क़ाबिल लोग अपनी करियर में सफल नहीं हो पाते हैं, क्यों की उनका एटीट्यूड ग़लत होता है | एक तो काम के प्रति उनका रवैया नकारात्मक होता है, वह कोइ भी काम ढंग से नहीं करते | दूसरा हमें कोइ भी बडा या important काम करना हो तो उस में दूसरे लोगों का सहयोग मिलना ज़रुरी होता है | जिनका attitude negative होता है वह लोग दूसरों के साथ काम कर ही नहीं पाते, इस लिए fail हो जाते हैं |

कभी कभी हमें ऐसा लगता है कि IIT, IIM या ऐसी कोइ बड़ी Institute से डिग्री प्राप्त कर के निकला हुआ कोइ भी candidate अपनी करियर में ख़ूब सफल होगा | लेकिन हम वास्तव में देखते है, की IIT या IIM से निकले सारे students अपनी career में सफल नहीं हो पाते हैं | किसी भी यूनिवर्सिटी या बोर्ड के topper ज़्यादातर क़िस्सों में अपनी करियर में कुछ ज़्यादा नहीं कर पाते हैं | Educational qualification से हमें किसी कंपनी में entry तो मिल सकती है, लेकिन उस के बाद उस कंपनी में अपना प्रोग्रेस होगा या नहीं, यह हमारे attitude के उपर ही निर्भर होता है |

इस बात को एक example से समझें | मान लो की दो दोस्त हैं, जो IIT या IIM की एक ही institute में एक ही डीवीझन में साथ में पढते हैं | दोनों लगभग एक लेवल के marks पा कर पास होते हैं | दोनों को एक ही कंपनी में, एक ही position पर एक ही पगार पर campus placement से जोब मिलती है | दोनों एक ही दिन काम शुरु करते हैं | अब तक, इन दोनों का academic performance तो लगभग same ही था | लेकिन एक ही दिन, एक ही तरिके से शुरु हुइ इन दोनों की प्रोफेशनल करियर आगे जा कर same रहेगी? हमने बहोत सारे cases देखे हैं की ऐसे किस्सों में पाँच-सात सालों के बाद दोनों दोस्तों की करियर का नक़्शा बहोत अलग ही होता है | प्रोफेशनल करियर में विकास का आधार दोनों के एटीट्यूड के उपर ही होगा । जिस का एटीट्यूड सही होगा वह ख़ूब आगे बढ़ता है, और जिस का एटीट्यूड ग़लत होता है, वह पीछे ही रह जाता है |

अपनी कंपनी में नौकरी के लिए selection करते वक़्त negative attitude के लोगों को मत चूनो, फिर चाहे वह कितने ही qualified क्यों न हो ? याद रहे, क़ाबिलियत – skills सिखी जा सकतीं हैं | Educational qualification add हो सकतीं हैं | परंतु right attitude आसानी से हांसल नहीं हो सकता | आप की कंपनी में जितने लोग सही एटीट्यूड वाले होंगे उतना कंपनी का विकास तेज़ होगा | नेगेटिव एटीट्यूड वाला हर employee आप की कंपनी की speed को कम करता है |

इसी लिए नौकरी के लिए selection, attitude के आधार पर ही करें |

(यह content मेरी बूक “Business Management Simplified” में से ट्रान्सलेट कर के पेश की गई है । बूक यहाँ पर उपलब्ध है http://amzn.to/1PueOBt ।)

BMS-Front GP

Why ESOPs must be doled out very carefully?

In the very initial days at any start-up, when the funds are in short supply and challenges are too many, the new entrepreneurs may generously dole out partnerships just like Ranbir Kapoor in the Bollywood film Rocket Singh – Salesman Of The Year. In the film, he makes the peon, the receptionist and the technician equal partners of his new venture.

The film does not portray the post-sellout disputes which arise in many start-ups due to unclear ownership terms in the beginning. Sometimes, such disputes get ugly and spread in the public media. The ESOP dispute after the famous sell out of RedBus.in, founded by (Phanindra Sama and friends) to ibibo.com is one such recent example. Phanindra Sama had to face a lot of public embarrassment about ESOPs given to some employees, even after not doing anything wrong apparently. It is unfortunate but true.

Start-ups are generally started by people with similar passion and vision but with complementary skills. Gradually, some more people come on board. These people vary in terms of skills and risk appetite. Many of them come with an expectation of a stable, regular paying job. They don’t wish to risk their security for a potentially high risk ownership proposition because they are not sure of the future of the company’s prospects. It is a personal choice which people make based on their own life stage and priorities. So, they consider the offer of ESOPs as an additional bonus which may or may not materialize because of their own uncertainty about continuing with the company or because of the company folding prematurely.

But, as soon as the company gets listed or sold and ESOPs become saleable, greed takes over. Now everybody wants the share. Ironically, if the founder would have lost money, none of them would have wanted to chip in to share a part of the loss.

So, while deciding about ESOP, one should be very clear and objective without getting emotional. ESOPs should not be given to all and sundry who don’t believe in the company or who don’t share the passion that drives the founders. Hiring some people purely on payroll may be expensive in the short run, but it should be considered in the long run if we believe in our own venture’s value generation potential. One should consider this as some more risk in addition to the risk already factored in.

Entrepreneurs must remember that everybody wants to own the success but failure is an orphan. Nobody wants to own it. We should be selective in choosing our drivers and peons who will suddenly develop aspirations to be millionaires without doing any extra bit for the company. During the regular days, they may have thrown all the tantrums and may have tried to avoid work as much as possible, but when the D-day comes, when the promoters decide to sell out, they suddenly woke up to the realization that “WE founded and nurtured this company with OUR blood and sweat.”

Sensibility should override sensitivity. Ensure that you don’t have to pass through the miserable and humiliating situation like Phanindra Sama had to for no fault of yours. Don’t give ESOPs people who don’t deserve it. Let commitment and merit get rewarded.

We find what we are looking for. Bombay Times proves it.

Medha Jalota (wife of Singer, Musician Anup Jalota) passed away in USA on 24th November 2014. In the news item informing her death, this is how Bombay Times (dated 26 November 2014, Page 10) referred to her past marriage with the renowned filmmaker Shekhar Kapur, quoting from her biography. “the reason she separated from him was because he never fully understood her passion for music.”

On the contrary, as mentioned in the same piece by BT, this is what Shekhar Kapur had to say about his ex-wife, on her death. He expressed his graceful tribute thus through a Tweet : “Probably the bravest person I ever knew. Medha Jalota. Rest in Peace Medha, You showed that life can be lived and loved despite all odds.”

When we have a choice to extract few remarkable lines from the hundreds of pages of the biography of a dead person, what we choose reflects our own preference, our attitude and our focus.

Media is commonly known for looking at and highlighting the dark side of everything. Including at the tragic times of death.

We generally find what we are looking for. In life or in death. Bombay Times has reinforced this belief.

Here is why businesses can’t retain good employees

“I keep my staff working late because my home is nearby. They think I am a dragon.”

An advertisement screams echoing desires of a section of entrepreneurs. But think over. Who would love to work for a dragon?

A lot of entrepreneurs take great pride in the fact that they are “successful” in making their employees toil for unusually long hours. In other words, they measure the success of their leadership by the extent of exploitation they are able to exert on their people.

This is a completely misplaced concept.

Imagine, who would like to work in such an organization where their efficiency, productivity and loyalty is measured by the number of hours they put in? Where they are treated more like a machine than a human being?

Only those people who don’t get employment elsewhere may agree to work at such an exploitative places. In other words, losers, who don’t have any choice would agree for such an exploitation. And losers can’t help you build strong organization.

This exploitative approach is one reason why small, unorganized firms don’t get good employees. It is a vicious cycle which needs to be broken.

Entrepreneurs must remember that quality of work is more important than quantity of hours.

Three Success Lessons From A Successful Indian CEO

At a recent speaking assignment at a company’s annual day, I got a chance to listen to the inspiring speech of Ghanshyam Dholakia, the managing director (MD) of the Hari Krishna Exports Pvt Ltd.

Mr Dholakia shared an advice with his employees to succeed in life. “To succeed in any job, profession, business or in life, you need to ask yourself the following three questions,” he said.

1) Do you do your job without being reminded?

If you need reminders and follow-ups to complete a task, you will find it difficult to achieve something really worthwhile in your life. Taking responsibility of a task is a characteristic of dependable people. If you need reminders to do something, you reduce the speed of the team of which you are part of. A team or an organisation can grow only if all the members take up their share of responsibilities, and perform the tasks on their own.

Being able to complete tasks on your own requires constant self-motivation. And this self-motivation is an asset, which can take you ahead of the others in life.

2) Do you do exactly what you said you will do?

Successful people keep their word. They do whatever they said they will do. They don’t cut corners. They always deliver satisfactory performance. On the contrary, losers speak more, and do less. They make a lot of promises, but don’t keep them. Their performance is less than satisfactory.

If you cut corners, if you always leave a task before its completion, if you over-promise and under-deliver, you are reducing your chances of success. Talking is easy. Doing is difficult. But, it is action alone which will produce results and that only will determine your trajectory.

3) Do you do it when you said you will do it?

Your relationship with keeping your time reveals a lot about you. When someone meets you for the first time, they believe your words completely. They presume you will do all that you said you will do. This belief remains till you perform your first task with them. If you fail to arrive on time or get late on your first promised action, the credibility of your words crashes down. Your punctuality about keeping your time will determine your dependability. People form opinions about you based on your performance on time front. If you are late in fulfilling your various commitments, your word starts losing its impact.

Your trait about punctuality starts when you arrive at your office everyday. For instance, if the time to reach your office is at 9 am with 15 minutes’ grace time, there will be three types of people in the company:

a) Those who always arrive at work before 9 am
b) Those who arrive after 9 but before 9:15 am
c) Those who always arrive late after 9:15 am

Everyday these later-comers give some or the other excuse for being late. These lame excuses are meaningless, except that those who fall under this category prove only one thing that they are not dependable. They can’t keep their word. These people will not get any responsible assignments, if there is alternative. Their chances of success will always remain limited. Also, it is not only at work that the credibility of these late-comers is weak. Such people fail miserably in keeping up to their commitments in all areas of life, at work, at home or in the society. Arriving late or not doing anything on time is their common trait.

So, ask the above three question to yourself. If answers to all these questions are ‘yes’, you are on the path to success. If not, you have some work to do.

This is a really useful and ‘workable’ advice from a man heading an organization of more than 8,000 motivated employees.

How to handle exam failure?

This is a season of school and college results. Like every examination result, this year, too, there will be many joys and some disappointments.

Handling exam result setbacks is difficult, but not impossible. I have passed through such frustrating experiences.

On the day when I got news of my result much below my expectation, I was shattered. The world seemed to end that day. It was too bad to handle. I felt terribly sense of shame and clueless.

But thankfully, I survived. And no, the world did not end. Neither did it stop.

I did not get good marks as per the expectations of myself and others. But, I got some important learning.

The learnings are :
1) The result is only the reflection of my performance on a particular day. It is definitely not the reflection of my abilities.

2) I learnt that time is the best healer.
With time, I forgot everything, including the painful disappointment that overwhelmed me on that day. I learnt that “This, too, will pass.”

3) The best thing happened was that now I had an experience to deal with a personal setback and survive it. It sort of prepared me to deal with life’s circumstances with renewed resilience.

So, if you are not happy with your exam result, don’t worry. Learn from the failure. Move on.

Remember,  few marks more don’t make you a Hero and few less don’t convert you into Zero.

Life is much more than a mark sheet.