Category Archives: Enthusiasm

કયો ધંધો કરવો જોઇએ? આજકાલ શેમાં “ચાંદી” છે?

ઘણી વાર લોકો પૂછે કે આજ કાલ કઇ લાઇન સારી છે? કયો ધંધો કરવો જોઇએ?
પોતાની કરિયર કે ધંધાની લાઇનની પસંદગી કેવી રીતે કરવી એ પ્રશ્ન દરેકના મનમાં હોય, એ સ્વાભાવિક છે, અને આ પ્રશ્નનો ઉકેલ સારી રીતે શોધવામાં આવે, તો ભવિષ્યની ઘણી ભૂલો નિવારી શકાય અને પોતાની જિંદગીમાં ધારેલી ધંધા-વ્યવસાયિક સફળતા પણ મેળવી શકાય.
પોતાના માટે કરિયર કે ધંધો શોધતી વખતે મોટે ભાગે લોકો કોઇક સફળ લોકોના ઉદાહરણમાંથી પ્રેરણા લઇને એના જેવું જ કંઇક કરવાની કોશિશ કરે છે. સામાન્ય રીતે આજ કાલ જે ધંધોઓમાં તેજી હોય, એ લાઇનોમાં જવાની બધા કોશિશ કરે છે. આપણા કોઇ સગા-ઓળખીતાએ કોઇ એક ધંધા-વ્યવસાયમાં સારી પ્રગતિ કરી હોય, અને એ લાઇનમાં બીજા લોકો પણ સફળ થયા હોય, તો આપણને એમ લાગે કે આ ધંધામાં દાખલ થવા જેવું છે. આ લાઇનમાં “ચાંદી” છે. અમુક વર્ષો પહેલાં અનેક લોકો પોતાનો રેગ્યુલર ધંધો છોડીને શેર માર્કેટમાં દાખલ થયા. રીયલ એસ્ટેટમાં તેજી જોઇને એ ધંધામાં પણ લોકો આંખો મીંચીને દાખલ થયા.
ભણતરના આધારે થતા પ્રોફેશનલ કોર્સીસમાં પણ આ જ ટ્રેન્ડ જોવા મળે છે. ડોક્ટર, એન્જીનીયર, સી.એ. વગેરે લાઇનોમાં આપણું કોઇ સગું-ઓળખીતું સફળ થયું હોય, તો આપણે પણ એવું કરવાની પ્રેરણા થાય છે.
આ સારી વાત છે, અને જો એનો અમલ સારી રીતે થાય, તો એમાં કશું ખોટું ન હોવું જોઇએ.પરંતુ મોટે ભાગે આપણે જોઇએ છીએ કે કોઇના ઉદાહરણની નકલ કરીને કે દેખાદેખીનો શિકાર બનીને શરુ કરાયેલ ધંધા-વ્યવસાયો મોટે ભાગે નિષ્ફળ જાય છે.કોઇની ધંધાકીય સફળતાના આધારે આપણા ધંધાની લાઇન પસંદ કરવી એ કેવી રીતે ભૂલભર્યું સાબિત થઇ શકે છે એ આપણે જોઇએ.Slide6
1) સૌથી પહેલાં તો જે ધંધા-વ્યવસાયમાં આપણે જોડાતા હોઇએ, એના વિશે આપણી પાસે જરુરી નોલેજ અને આવડત હોવા જોઇએ. આપણો પોતાનો સ્વભાવ એ ધંધા-વ્યવસાયની જરુરિયાતોને માફક આવે એવો હોવો જોઇએ. જિંદગી જીવવાના આપણા અરમાનો-ઓરતાંઓ-સપનાંઓમાં આ ધંધો-વ્યવસાય બરાબર બંધબેસતો હોવો જોઇએ. આપણે એક સ્થળે રહીને આરામની જિંદગી જીવવા માગતા હોઇએ, તો જે ધંધામાં અવારનવાર ટ્રાવેલીંગ કરવું પડે, એ આપણને માફક નહીં આવે. આપણે જો લોકો સાથે ખુશીથી, હળીમળીને કામ ન કરી શકીએ, તો જે ધંધાઓમાં આપણે સતત લોકોના સંપર્કમાં આવવાનું આવે (દા.ત. શો-રુમ, ડૉક્ટર, કન્સલ્ટીંગ, એડવાઇઝર) એવા ધંધાઓ આપણને માફક નહીં આવે. આપણે એકલા કામ કરી શકીએ અને ઓછામાં ઓછો લોકસંપર્ક થાય એવા વિકલ્પો આપણે શોધવા જોઇએ. આપણો ધંધો જો આપણાં સપનાંઓને સાકાર કરવાનું યોગ્ય સાધન નહીં હોય, તો આપણે એમાં સફળ નહીં થઇ શકીએ.
2) આપણો ધંધો શરુ કરતી વખતે આપણને એ ધંધા માટે જ આવડત કે નોલેજ હોય, માત્ર એના જ આધારે જિંદગીભર એ ધંધો આપણે ચલાવી શકીશું, એ ભૂલભર્યું સાબિત થાય છે. આજના સમયમાં દરરોજ અનેક પરિવર્તનો આકાર લે છે. આવા ગતિશીલ સમયમાં જે સતત શિખતો રહે, અને સમયાનુસાર પોતાની જાતમાં, વિચારોમાં અને વર્તનમાં પણ પરિવર્તન કરતો રહે, એ જ વ્યક્તિ ધંધા-વ્યવસાયમાં સફળ થઇ શકે. આપણે જેની કોપી કરી હોય, એ માણસ પણ સમયાંતરે પોતાના ધંધા-વ્યવસાયમાં પરિવર્તનો લાવતો રહે છે, આપણે જો જરુર મુજબના પરિવર્તનો લાવવાની અનુકૂળતા ન વિકસાવી શકીએ, તો આગળ જતાં અટકી જઇએ.
3) હા, ધંધાની લાઇન પસંદ કરતી વખતે એટલું ચેક કરવું જરુરી છે, કે આપણી પ્રોડક્ટ કે સર્વિસની પૂરતી ડીમાન્ડ હોય,એટલા કસ્ટમરો માર્કેટમાં છે. જો માર્કેટમાં ડીમાન્ડ જ ન હોય, તો સફળતા મુશ્કેલ થઇ જાય છે. પરંતુ એક વાર ધંધાની ડીમાન્ડ છે, અે નક્કી થયા પછી, જે કોઇ ધંધો કે વ્યવસાય કોઇ કસ્ટમર વર્ગની જરુરિયાતો સારી રીતે સંતોષી શકે એ ધંધો જ લાંબા સમયની સફળતા હાંસલ કરી શકે. કસ્ટમરની જરુરિયાતો ન સંતોષી શકે એવો કોઇ પણ ધંધો લાંબો સમય ટકી શકે જ નહીં. જે ધંધાઓ માત્ર ધંધાર્થીના પ્રોફીટ માટે જ શરુ થાય છે, કસ્ટમરોનું ધ્યાન નથી રાખતા, એ જલદી બંધ થાય જ છે. આપણે જેની કોપી કરી હોય, એ ધંધો કસ્ટમરોની જરુરિયાતો કેવી રીતે સંતોષે છે, એના કરતાં વધારે સારી રીતે જો આપણે એ કામ કરી શકીએ, તો એના જેટલી કે એનાથી વધારે સારી સફળતા હાંસલ કરી શકીએ. પણ આપણને જો પ્રોફીટ માર્જીન એના જેટલું જ જોઇતું હોય, પરંતુ કસ્ટમરો-કર્મચારીઓ-સપ્લાયરો પ્રત્યેની નિષ્ઠા એના જેટલી રાખવાની તૈયારી ન હોય, તો નહીં ચાલે.
4) આપણે દેખાદેખીથી કોઇની લાઇન તો કોપી કરી નાખીએ, પરંતુ એની કામ કરવાની ધગશ, એનું કમીટમેન્ટ, એના વ્યાવસાયિક સંબંધો, એનું નેટવર્કીંગ, એની લોકોને મોટીવેટ કરીને એમની પાસેથી કામ કરાવવાની આવડત આપણે કોપી કરી શકતા નથી અને એને કારણે નિષ્ફળ જઇએ છીએ. ઘણાં લોકોને બીલ ગેટ્સ જેવી સંપત્તિ એકઠી કરવાની ઇચ્છા હોય છે, પરંતુ એ માણસે 20 વર્ષો સુધી એક પણ રજા લીધા વગર સતત કામ કર્યું છે, એ કેટલા જણ કરી શકે? આપણી નજર જો બીલ ગેટ્સના પરિણામો પર હોય, તો આપણાં પ્રયત્નો પણ એની કક્ષાનાં જ હોવા જોઇએ. દરેક વ્યક્તિની પોતાની ખૂબીઓ-ખામીઓ-ખાસિયતો હોય છે. આપણો ધંધો-વ્યવસાય આપણી આ બાબતોને ધ્યાનમાં રાખીને જ નક્કી થવો જોઇેએ.
5) ધંધો-વ્યવસાય સિલેક્ટ કરવાની એક બીજી ભૂલભરેલી માન્યતા એ છે કે સંતાનોએ બાપ-દાદાના ધંધામાં જ જવું જોઇએ. જૂના જમાનામાં કરિયરના બહુ વિકલ્પો નહોતાં, ત્યારે આ ઇચ્છનીય હશે, પરંતુ આજના સમયમાં ડૉક્ટરનો દીકરો ડૉક્ટર જ બને કે બિઝનેસમેનના સંતાનો એનો જ ધંધો સંભાળે અને સફળ થાય એ જરુરી નથી. સંતાનો જો પોતાની મરજીથી એ ધંધો-વ્યવસાય પસંદ કરે, તો ખૂબ ખીલી ઉઠશે, પરંતુ એમને જો એ ધંધા-વ્યવસાયમાં રસ નહીં હોય, તો એ સરાસર નિષ્ફળ જશે જ. અમિતાભ બચ્ચનનો છોકરો એના જેટલો જ સફળ થશે, એ જરુરી નથી. ધીરુભાઇ અંબાણીના બંન્ને પુત્રોમાં એકસરખી આવડત અને એબિલીટીઝ હોત, તો બંનેનાં બિઝનેસ સામ્રાજ્યો એક કક્ષાનાં જ હોવા જોઇતા હતા. આપણે જોઇએ છીએ કે એ થઇ શક્યું નથી. કુમારમંગલમ બિરલા અને યશ બિરલા ભાઇઓ નથી, પરંતુ એક જ પ્રકારના કૌટુંબિક વારસામાંથી આવતા હોવા છતાં, જે કુમારમંગલમ કરી શક્યા એનો નાનકડો અંશ પણ યશ બિરલા કરી શક્યા નથી. માટે સંતાનોની ઇચ્છા, આવડત, એમના સપનાંઓ અને એમનો ઇન્ટરેસ્ટ આ બધાને અનુકૂળ હોય, એવા ધંધા-વ્યવસાયમાં જ દાખલ થાય, તો એ જરુર સફળ થશે.
ટૂંકમાં, કોઇ ધંધામાં “ચાંદી” હોતી નથી. કોઇ ધંધાની લાઇન સારી કે ખરાબ હોતી નથી. જે ધંધાના કસ્ટમરોની જરુરિયાતો સંતુષ્ટ કરવાની આપણી ઇચ્છા, આવડત અને મનોવ્રુત્તિ આપણામાં હોય, એ ધંધો આપણા માટે સારો. ધંધાની સફળતા માત્ર એ ધંધાની લાઇનમાં નહીં, પણ ધંધો ચલાવનારાની પર્સનાલિટી અને એટીટ્યૂડ પર પણ એટલી જ આધારિત હોય છે.
– સંજય શાહ (SME બિઝનેસ કોચ. લેખક: “બિઝનેસ મેનેજમેન્ટ સિમ્પ્લીફાઇડ”)

Life ReCharge lessons from two dwarfs

Being a dwarf can be a curse.
What else can one feel when one encounters a bitter reality that one is physically less than almost everyone else; where one is consigned to a lifelong existence of limitations.

Life can become a burden. And one can resign to a hopeless future till death brings an end to this painful life.

But not these two gentlemen. I met Ninad Haldankar and Shivaji Ingle who performed at an orchestra recently. God made them dwarfs. But they did not let the limitations of their physical size enter their psyche.  They danced. They played clowns. They laughed. They made people laugh.

They ignored their own imperfect lives and tried to fill the lives of the audience with some happy moments.

They did not cry at the lemon thrown at them by life. They made lemonade out of it. And they laughed and clapped and enjoyed and brought joy to others.

Their small physique taught me some big lessons about life and living.

They were the real giants trapped in those small frames.

If we come to terms with our reality and accept it as it is, a lot of possibilities open up.

The level of our happiness or success need not be limited by the size of our body or our imperfections.

Thank you, Ninad and Shivaji for being real heroes. People like you make this world a better place. People like you make this imperfect world perfect. I salute your fighting spirit.

Success lets you get away with Nautanki…

Actually, successful ones can get away with telling fiction in the name of entrepreneurial anecdotes. In today’s startup obsessed times, eager people feed on whatever these entrepreneurs have to say, regardless of whether they speak responsibly or otherwise.
Carwale founder Mohit Dubey reportedly revealed (check here) at a panel discussion at TiE Con in Mumbai that he shamelessly took money from family, friends and even wealthy strangers in his hometown Bhopal to set up his business. He would knock on the doors of wealthy people with big bungalows in Bhopal and say, “Uncle, you will die in few years but who will remember you? Invest in this startup and people will.”
Pravin Gandhi of Infinity Technology Venture Fund, which invested in Carwale, was sitting next to Dubey. After hearing the anecdote, his response to it was “This only happens in Bhopal”. (Perhaps, this is the best diplomatic response to such a statement.)
I wonder whether it actually happened in Bhopal also. Or was it another example of hyperbole thrown carelessly out of over-enthusiasm?
Young people wish to get some valuable insights from such discussions. But do such statements help that purpose? Imagine how many rich bungalows you can enter uninvited and ask such a question (in so many words) without being thrown out insultingly?
In another such example of boastful hyperbole, Mallika Sherawat reportedly said recently that “She met President Obama and ‘discussed’ Bollywood with him.” This appeared in HT Cafe (Mumbai, dated 23.01.2016).
I think both these are ‘stories’. Fiction. Fake. Hyperbole. Twisting and manipulation of facts.
Hollow Nautanki is expectable and acceptable from the likes of Mallika. But from entrepreneurs?
Only because one is on a panel at a conference and people are listening intently, should one say any crap to get some cheap applause and press mention like Ms Sherawat?
To speak responsibly, one has to be responsible. Otherwise our Nautanki puts us in the same leagues as Mallika Sherawat, whether we like it or not.

Here is why businesses can’t retain good employees

“I keep my staff working late because my home is nearby. They think I am a dragon.”

An advertisement screams echoing desires of a section of entrepreneurs. But think over. Who would love to work for a dragon?

A lot of entrepreneurs take great pride in the fact that they are “successful” in making their employees toil for unusually long hours. In other words, they measure the success of their leadership by the extent of exploitation they are able to exert on their people.

This is a completely misplaced concept.

Imagine, who would like to work in such an organization where their efficiency, productivity and loyalty is measured by the number of hours they put in? Where they are treated more like a machine than a human being?

Only those people who don’t get employment elsewhere may agree to work at such an exploitative places. In other words, losers, who don’t have any choice would agree for such an exploitation. And losers can’t help you build strong organization.

This exploitative approach is one reason why small, unorganized firms don’t get good employees. It is a vicious cycle which needs to be broken.

Entrepreneurs must remember that quality of work is more important than quantity of hours.

कर्मचारियों की कार्यक्षमता कैसे बढ़ाएं…?

किसी भी कंपनी में काम करनेवाले कर्मचारी अगर खुश होंगे, तो वह अच्छा काम कर पाएंगे |

लेकिन वह खुश क्यों नहीं रह सकते हैं?

काम और पर्सनल लाइफ के संतुलन के लिए समय का अभाव उन्हें परेशान करता है | हफ्ते में ६ दिन १०-१२ घंटों की ड्यूटी और ट्रावेलींग के समय के कारण ज्यादातर लोग अपने घर में एक Visitor ही होते हैं | लंबे समय तक अगर यह चलता रहता है, और बिच में कभी छूट्टी ही नहीं मिलती, तो उस का स्ट्रेस लेवल बढता रहता है |

इस की एक साइड इफेक्ट यह होती है कि ड्यूटी के समय पर लोग टैन्शन कम करने के लिए टाइम पास करने में या अपने पर्सनल काम में जुडे रहते हैं | उनकी कार्यक्षमता घटती है | किसी भी ओफिस में २० से ४० प्रतिशत समय व्यय ही होता है |

इसी लिए हर कर्मचारी को एक साल में कुछ छूट्टीयां मिलनी ही चाहिएं ऐसे कानून बनाए गये हैं | कर्मचारियों के भले के लिए, उनके सर्वांगी विकास के लिए यह जरुरी है |

कंपनी के बोस या पार्टनर-डिरेक्टर अपनी मरझी के अनुसार आते-जाते हैं, अपने व्यक्तिगत, पारिवारिक और सामाजिक कार्यों के लिए बाहर जाते हैं, या छूट्टीयां भी लेते हैं | यही स्वतंत्रता कर्मचारियों को नहीं होती |

यह हकिकत है की सभी को ऐसी स्वतंत्रता दी जाए तो उससे नुकसान होने के चान्सीस हैं, क्यों की कुछ कर्मचारी उस का गलत फायदा भी उठा सकते हैं | यह वैसे कर्मचारी होते हैं जो घडी या केलेन्डर देखकर सिर्फ हाजरी भरने के लिए ओफिस में आते हैं | उन के लिए ड्यूटी भरना काम करने से ज्यादा महत्त्व रखता है |

लेकिन साथ साथ यह भी याद रखना जरुरी है कि कर्मचारी भी इन्सान हैं, उन की भी ज़िंदगी है, वह मशिन नहीं हैं | जो अच्छे कर्मचारी हैं, जो हाजरी भरने के मुकाबले काम करने पर ज्यादा ध्यान देते हैं, उन की ड्यूटी और पर्सनल लाइफ का बेलेन्स बिगड न जाए इस लिए उन्हें जरुरत के समय पर कुछ छूटछाट दी जाए तो वह खुश होंगे और अपना काम अौर भी अच्छी तरह से और दिल से कर पाएंगे, उनकी कार्यक्षमता बढ़ेगी |

छूट्टीयां या समय पालन के मामले में मालिकों और कर्मचारियों के बिच बहुत ज्यादा भेदभाव होगा, तो उन्हें लगेगा की तुम्हारा खून खून, और हमारा खून पानी?

यह कंपनी के लिए नुकसानकारक होगा | ऐसे भेदभाव मिटने चाहिए…| सिर्फ ड्यूटी के घंटों पर नहीं, परंतु कार्यक्षमता पर भी ध्यान देना चाहिए |

How to handle exam failure?

This is a season of school and college results. Like every examination result, this year, too, there will be many joys and some disappointments.

Handling exam result setbacks is difficult, but not impossible. I have passed through such frustrating experiences.

On the day when I got news of my result much below my expectation, I was shattered. The world seemed to end that day. It was too bad to handle. I felt terribly sense of shame and clueless.

But thankfully, I survived. And no, the world did not end. Neither did it stop.

I did not get good marks as per the expectations of myself and others. But, I got some important learning.

The learnings are :
1) The result is only the reflection of my performance on a particular day. It is definitely not the reflection of my abilities.

2) I learnt that time is the best healer.
With time, I forgot everything, including the painful disappointment that overwhelmed me on that day. I learnt that “This, too, will pass.”

3) The best thing happened was that now I had an experience to deal with a personal setback and survive it. It sort of prepared me to deal with life’s circumstances with renewed resilience.

So, if you are not happy with your exam result, don’t worry. Learn from the failure. Move on.

Remember,  few marks more don’t make you a Hero and few less don’t convert you into Zero.

Life is much more than a mark sheet.

नरेन्द्र मोदी कैसे सफल हो सकेंगे?

हमने नरेन्द्र मोदी पर बडी आश तो लगाइ है, लेकिन क्या मोदी साहब के पास कोई जादुई छड़ी है की वह उसे घुमायेंगे और सब कुछ ठीक हो जायेगा?

अगर भारत को आगे बढ़ाना है, तो सवा सौ करोड जनता के इस देश के नागरिकों को भी कुछ करना पडेगा |

सरकारी नौकरों के एश-ओ-आराम तथा politicians के बेसुमार धन-दौलत-जाहोजलाली का उदाहरण देखकर हम में से कई लोगों को भी काम न कर के पैसा कमाने की लालच लगी है | भारत के कुछ लोगों की सोच भी सरकारी हो गई है | दूसरी ओर आजकल हार्डवर्क के बदले “स्मार्ट वर्क” का ट्रेन्ड चला है | सब जगह कम से कम महेनत कर के “येनकेन प्रकारेण” ज्यादा से ज्यादा लाभ कमाने की रेस लगी है | यह खतरनाक आदत बदलनी होगी |

आठ घंटों के ओफिस समय में आधा घंटा देर से आना, फिर आधा घंटा चाय-पानी और इधर-उधर टाइम-पास करना | १ घंटे का लंच-टाइम लेना और बिच में दो-तीन टी-ब्रेक लेना | छूटने के समय से आधे घंटे पहले ही इस की तैयारी में लग जाना | बाकी के समय भी ओवरटाइम और छूट्टीयां कितनी मिलेंगी इस की फिक्र में लगे रहना | किसी भी ओफिस में ऐसे सरकारी attitude वाले, सदैव घडी और कैलन्डर  देखकर काम का नाटक करनेवाले character मिलेंगे | ऐसी मानसिकता प्रगति की नहीं, बल्की अधोगति की निशानी है |

कुछ बिझनेसमेनों में भी कस्टमर को cheat करके, उसे उल्लु बनाकर किसी भी तरह उसे अपनी चीज़ चीपकाके “मलाई” खा कर अपनी होशियारी साबित करने की होड लगी है | सरकार के टैक्स जमा नहीं करना, लांच-रिशवत दे कर के, गलत तरिकों से पैसा कमाना, काला धन जमा कर के देश के प्रति अपना रुण अदा नहीं करना यह भी सरकारी attitude से कम नहीं है |

किसी भी देश की प्रगति का आधार अधिकांश वह कितनी प्रोडक्ट या सर्विस उपलब्ध करा सकता है, उस के उपर है | अगर हमें आगे बढना है, तो कम से कम काम कर के ज्यादा से ज्यादा पैसा एंटने का कामचोरी का सरकारी attitude बदलना होगा | काम के प्रति हमारा रवैया बदलना होगा | हमारी आलस दूर करनी होगी | अपने समय का पालन करना होगा | हमारे जीवन में Discipline लाना होगा |

अगर हम ऐसा नहीं कर सकेंगे, तो नरेन्द्र मोदी साहब नाम की जादुई छडी भी कुछ नहीं कर सकेगी |

लीडर को कितना काम करना चाहिए? नरेन्द्र मोदी से बिझनेस लीडरशीप के पाठ |

नरेन्द्र मोदी ने अपनी व्यक्तिगत ताकत के बलबुते पर अपने साम्राज्य का सर्जन किया है |

उनकी राजनैतिक कुनेह, उनका vision, उनकी संभाषण कला यह सब तो प्रशंसनीय हैं ही, लेकिन बिझनेस लीडर के point of view से उनका हार्ड वर्क, उनका कमीटमेन्ट और उनकी कार्यक्षमता तारिफ के काबिल है |

पिछले चार-पांच महिनों में उन्होंने कड़ी से कड़ी मेहनत की है | सेंकडों रैलियॉं, सभाएं, इन्टरव्यूझ तथा अन्य प्रचार प्रवृत्तिओं में हिस्सा लिया है | रोज चार घंटों से ज्यादा नींद नहीं पाई है | लाखों किलोमीटर्स का प्रवास किया है |

इस चुनाव में उनके जितनी मेहनत शायद बीजेपी के किसी नेता या कार्यकर ने भी नहीं की है |

बिझनेस लीडर भी अपनी कंपनी में सब से ज्यादा काम करनेवाला होना चाहिए | मैं अपने बिझनेस सेमिनारों में हमेशा कहता हुं कि अगर हमारे बिझनेस का कोइ एक कर्मचारी भी १२ घंटे काम करता है, तो हमारे खुद के ड्युटी अवर्स १२ से कम नहीं ही होने चाहिए | ड्युटी पर होना मतलब हम अपनी ओफिस में ही बैठे रहें यह जरुरी नहीं है | ओफिस या बाहर कहीं भी हो, लेकिन काम के सिलसिले में ही हम व्यस्त हों यह जरुरी है |

बहोत सारे बिझनेस गुरु अपने लेक्चर्स में कहते हैं कि “हमें हार्ड वर्क नहीं, स्मार्ट वर्क करना चाहिए | टेन्शन लेना नहीं, टेन्शन देना चाहिए |”

यह सब किताबी बकवास है |

सोचो नरेन्द्र मोदी ने खुद इतना काम नहीं किया होता केवल “स्मार्ट वर्क” पर, “टेन्शन देने” पर ध्यान केन्द्रित किया होता, तो उन्हें इतनी सफलता मिल पाती? रीमोट कन्ट्रोल से वारिस में मिली जागीर उडाई जा सकती है, नई जागीर खडी नहीं की जा सकती |

लीडर के कमीटमेन्ट से ज्यादा टीम के  कमीटमेन्ट की आशा रखना अर्थहीन है | अगर लीडर भागेगा, लीडर दिन-रात मेहनत करेगा तो ही टीम को काम करने का उत्साह, प्रेरणा और ताकत मिलेंगे |

नरेन्द्र मोदी ने यह कर के दिखाया है |
अपनी टीम को मोटीवेट करने के हेतु, बिझनेस लीडर के लिए कठोर परिश्रम का कोइ विकल्प नहीं है |

Can you take responsibility of people’s dreams?

Every living human being has dreams. The size, scale, color, texture and details of these dreams vary. People have dreams of their career, lifestyle, relationships, family, wealth, health, quality of life, hobbies, retirement etc. Some dreams are driven by passion, some by fashion, by comparisons and others by an aspiration to belong to some group. Many dreams provide people pathways to make their life meaningful and give them a direction. Also, people strive to realize those dreams. People go to greater lengths in pursuit of their dreams. Dreams are a very powerful source of energy.

Entrepreneurs also have dreams. Mostly, their dreams are bigger than most other individuals. They paint their dreams on a larger canvas of life. Ordinary individuals play on their own strengths while dreaming and working for their realizations. Entrepreneurs don’t limit their dreams to their own strengths alone. They count on their ability to gather many people’s strengths and build upon them.

Entrepreneurs can realize his/her bigger dreams, if they can help others (with smaller dreams compared to entrepreneurs’ dreams) to realize their dreams.

For everybody, their dream is the most precious one. People hang on to places and people who can help them realize their dreams. If we want them to hang on to our company and contribute towards its progress for a long time, we must reassure them that their dreams are part of our larger dreams. If we can be the vaults where they can deposit their dreams, they will love to remain with us.

To ensure true participation from our people, we must take responsibility of their dreams. If we short-change our employees, they treat our organization as a parking zone and move out as soon as they find greener pastures where their dreams get nurturing and nourishment to bloom. No bargaining works in the marketplace of dreams.

What makes Manhar Udhas a veteran?

In an age where new singers come in hordes from nowhere and rapidly scale the pinnacles of fame through a variety of reality shows and other similar events, and then get lost into the dark recesses of oblivion equally quickly, Manhar Udhas has maintained a formidable reputation of a veteran singer of Gujarati and Hindi ghazals and songs through his four decades of singing. I recently attended his live concert and realized why he has been successful in creating a very niche and discerning, loyal fan base.

Consistency

  • He has been singing since more than 40 years.
  • He has created his signature tune base which are predictable yet refreshingly hummable.
  • All his album names are of one word, all beginning with ‘A’.

Emotional connect

  • Careful selection of songs and ghazals reflecting various colors of life and having emotionally touching lyrics.
  • During his concert, he shares stories from his personal life experiences. This time too, among many other things, he also shared with us how accidentally he entered into the world of Hindi film playback singing.
  • He went to the audience and shook hands with many or hugged them while singing one of his famous Hindi film songs,  “Har kisi ko nahin milta yahan pyaar zindagi mein… Khush naseeb hain woh jinko hai mili yeh bahar zindagi mein…”

Really, Manhar Udhas has not won but has truly earned the love of his fans.