Category Archives: Customer Experience

Flipkart and Ola are proving that copycats lose….

Recently, at a panel discussion, the founders of Flipkart and Ola cried for help from Indian government asking it to “protect” them from their foreign competitors (Amazon and Uber respectively) playing the nationalist card.

In doing so, both the poster boys of Indian startup industry have proved that “Birds of a feather flock together”. I say, mediocrity finds itself.

Here are some points to show how hollow and greedy the demand is.

  1. Both have chosen to forget that they both are poor copies of some foreign firms. Just like any copycat, they have proved right from the beginning that they are second class, inferior, followers of a leader. There was nothing original about them, and it is coming out.
  2. Both the companies are funded by foreign investors. Both have said that they want foreign money, but don’t want foreign companies. How self-serving….!
  3. On its part, Flipkart has chosen to register itself in Singapore. Now what makes it an Indian company, which wants to take advantages from India but does not trust its system…?
  4. They claim that Flipkart and Ola generate employment in India. Ironically, they forget that right from CEOs to almost all employees of Amazon and drivers of Uber are Indians. Where is the difference in employment generation?
  5. The fact is, both have run out of tricks after initially copying the concept from their respective leading competitors. They can’t match the innovation abilities of those firms and hence now they are crying foul.
  6. The major difference between Flipkart-Ola and Amazon-Uber is not their country of origin, but their missions. Amazon-Uber, both lead by visionary founders, are the companies founded to change lives of the people. On the contrary, our copycat Indian founders have founded their companies solely for getting high valuations and selling out to some unsuspecting investors. Greed cannot match right intentions. Excel sheets may succeed in faking valuation, but can’t create real value.
  7. In business, companies which provide better service to the customers, win. Both Flipkart and Ola are finding it difficult to provide good service to their customers or partners and hence they are losing. I have been a customer and a seller on Flipkart and I have a first-hand experience of their poor quality of service. Same is with Ola. I have spoken to at least 50 Ola drivers in Mumbai, Delhi and other cities. Hardly any one of them is happy with Ola. On the other hand, most of the Uber drivers are very happy. Same is the observation with Amazon customers. Both Flipkart and Ola should focus on customers instead of wasting time on competition.
  8. Instead of grumbling to seek narrow minded protectionism, they must innovate and provide solutions what the country needs. Anjana Menon has rightly pointed out in Economic Times (here) that both these companies need to focus on providing solutions what the rural India needs, in order to earn the respect and value that they aspire to.

Flipkart and Ola are behaving like children playing in the compound going to their parents crying for help when they lose a game with the other kids. Both and their ilk need to grow up and put their own house in order first.

In failing to do so, as Anjana writes in the ET article above, “(they) risk writing their own obituary. They shouldn’t expect too many tears at the funeral.” There can’t be a more appropriate reply to the poor demand from the clueless copycats.

Why First AC in Indian Railways is not worth it?

Here is the first hand experience of traveling by First AC in 19116 Bhuj BDTS Express.

1) Yes, some extra space is there, but dirt, poor maintenance and attitude of employees spoils that luxury. The experience is far less than satisfactory.

2) The cabins are only superficially clean. Curtains, other utility areas are not touched since months. Curtains are torn. Cabin doors don’t close.

3) Toilets are punishments. Soap not filled. Floor dirty. Soap case not touched since months. Stoppers sticky. Not much qualitative difference than a sleeper or second class toilet.

4) Cleaning service is pathetic. The cleaner just provides lip service to the job. He comes,  sprays some liquid all around the coach, disappears for 15-20 minutes then comes hurriedly and mops the floor casually. He is more interested in getting the feedback form filled. (I filled the form with negative feedback for all things not done. I hope someone reads and cares for improvement.

5)  The First AC compartment has an attendant. He was more theoretical than practically being there. I observed they have nothing to do after keeping beddings on the seats. The attendant is given a cabin. Here, all the attendants of other AC compartments gather and loudly chat well beyond 2 am in the morning, creating nuisance and disturbing the passengers (remember, cabin doors don’t close).

With such a high premium charged, the service levels must be very high. You give this much money to any private operator and they will provide excellent service.

With the current attitude of Indian Railways, First AC is certainly not worth it. It is just Sleeper class with AC. Nothing else is different.

Only the charges are first class. Nothing else is.

અતિ ઉત્સાહી ક્રોસ-સેલીંગના કારણે આપણે કસ્ટમર કેવી રીતે ગુમાવી શકીએ?

પ્રમોદભાઇનું આખું ફેમિલી અમદાવાદના એક નામાંકિત આંખના સર્જન પાસે તેમના આંખોને લગતા પ્રોબ્લેમ્સના સોલ્યુશન માટે જતું. પંદર વર્ષોથી આ વ્યવહાર ચાલતો. ફેમિલીના દસેક મેમ્બરો ડોક્ટર પાસેથી સારવાર લેતા.
પરંતુ છેલ્લા એક વર્ષથી પ્રમોદભાઇ અને આખા ફેમિલીએ એ ડોક્ટર પાસે જવાનું બંધ કર્યું છે, અને બીજા આઇ-સર્જન શોધી લીધા છે. ડોક્ટરે એક સાથે દસ પેશન્ટ ગુમાવ્યા છે.
 Marketing Blog by Sanjay Shah (Author: Business Management Simplified)
ડોકટર હજી પણ એ જ છે, અને એમની સારવારમાં કોઇ કમી નથી થઇ. પરંતુ, છેલ્લા અમુક સમયથી ડોક્ટરની ક્લિનિકમાં જવાનો બધાને કંટાળો આવે છે, એક ત્રાસ અને તાણનો અનુભવ થાય છે.
વાત કંઇક એવી છે કે બે વર્ષ પહેલાં એ ડોક્ટરને કોઇ કે સલાહ આપી કે તમારી પાસે આંખના દર્દીઓ આવે છે, એમને બધાને ચશ્માની જરુર તો પડે જ. તો તમારી ક્લિનિકમાં જ એક ઓપ્ટીશીયનને બેસાડીને એ સેવા પણ ઉપલબ્ધ કરી દેવામાં શું વાંધો છે? પેશન્ટ્સને પણ સુવિધા થશે અને તમને પણ એ ઓપ્ટીશીયનના નફામાંથી કંઇક ભાગ મળશે જ. ડોક્ટરને ગળે આ વાત ઉતરી. તેમણે પોતાના એક ઓળખીતા ઓપ્ટીશીયનને ક્લિનિકમાં જગ્યા આપી. દરેક પેશન્ટ જેવો આવે એટલે ડોક્ટર એની આંખો ચેક કરે એ પહેલાં, આ ઓપ્ટીશીયન એની આંખના નંબર ચેક કરે. ડોક્ટરે ચેક કર્યા પછી પાછો એ પેશન્ટને ઓપ્ટીશીયન પાસે મોકલવામાં આવે, જેથી એના ચશ્મા અંગે એને માર્ગદર્શન આપી શકાય.
ડોક્ટરનું માનવું હતું કે આ વ્યવસ્થાથી પેશન્ટ્સને ફાયદો થશે. પરંતુ થયું બિલકુલ ઊલટું. દાયકાઓથી ડોક્ટર પાસે આવતા પેશન્ટ્સ આ ઓપ્ટીશીયનના વર્તનથી કંટાળવા માંડ્યા.
ઓપ્ટીશીયન જરા વધારે ઉત્સાહી હતો. ડોક્ટર કરતાં વધારે એનો પોતાનો રુઆબ હતો. એ પેશન્ટ્સ સાથે જરુર કરતાં વધારે વાતો કરતો. એમને યેન-કેન-પ્રકારેણ મોંઘા ભાવના કોન્ટેક્ટ લેન્સ, ગ્લાસ અને ફ્રેમ પરણાવવાની કોશિશ કરતો. એક કરતાં વધારે ચશ્મા બનાવડાવવા આગ્રહ કરતો. કોઇ પેશન્ટ ના પાડે તો એમની સાથે ઉદ્ધતાઇથી પણ વાત કરતો અને કટાક્ષ પણ કરતો. પેશન્ટ્સને આ ઓપ્ટીશીયન પાસે જવામાં ખૂબ સ્ટ્રેસ થતું.
ધીરે ધીરે ડોક્ટર સારા હોવા છતાં, આ ઓપ્ટીશીયનના કારણે પેશન્ટ્સ એમની પાસે જવાનું ટાળવા માંડ્યા. આંખના ડોકટરો પાસે આખા ફેમિલીઓ આવતા હોય, એટલે અમુક ફેમિલીઓ ડ્રોપ થતાં જ ડોક્ટરને પેશન્ટ્સની સંખ્યામાં ખાસ્સો ફરક દેખાવા મંડ્યો. અમુક પેશન્ટ્સ સાથે વાત કરતાં ડોક્ટરને ખ્યાલ આવી ગયો, કે એમની ક્યાં ભૂલ થઇ હતી. એમણે એ ઓપ્ટીશીયનને કાઢીને ફરીથી માત્ર આંખની તપાસ અને સારવાર પર જ ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. પરંતુ ગુમાવેલા પેશન્ટ્સને પાછાં મેળવતાં ખૂબ સમય લાગશે જ.
કીટલી જો ચા કરતાં વધારે ગરમ થઇ જાય, તો ઘણાંયને દઝાડે. આપણી કંપનીમાં કીટલીઓને કાબૂમાં રાખવી સલાહભર્યું છે.
– સંજય શાહ (SME બિઝનેસ કોચ. લેખક: “બિઝનેસ મેનેજમેન્ટ સિમ્પ્લીફાઇડ”)

તમારા કસ્ટમરને ઓળખો – માર્કેટીંગ માટે એક ઉદાહરણ કેસ સ્ટડી

મુંબઈ નજીક ગુજરાતનું એક બીચ-હોલી ડે માટેનું જાણીતું સ્થળ છે. દર વર્ષે હજારો લોકો પોતાનુ સ્વાસ્થ્ય સુધારવા, હવા-ફેર કરવા કે માત્ર રીલેક્ષ થવા એની મુલાકાત લે છે. આ ગામમાં જમવા માટે ત્રણ ચાર સીધા-સાદા રેસ્ટોરન્ટ્સ-ભોજનાલયોની સુવિધાઓ છે. એમાંના બે વિશે આજે આપણે વાત કરીએ.
ધારો કે એકનું નામ છે પૂર્તિ ભોજનાલય અને બીજાનું નામ છે, ત્રુપ્તિ ભોજનાલય.
પૂર્તિ ૨૦ વર્ષ જૂનું ભોજનાલય છે.  પણ ૨૦ વર્ષોથી ડગુ-મગુ રીતે જ ચાલે છે. એનો બહુ ખાસ વિકાસ થયો નથી. એના માલિક-સંચાલકનું ફેમિલી વર્ષોથી આ જ વ્યવસાયમાં છે. ૧૫ વર્ષ સુધી ગામમાં એ એક જ ભોજનાલય હતું, કોઇ હરીફાઈ નહોતી. પાંચેક વર્ષોથી બે-ત્રણ નવા ભોજનાલયો શરુ થયા છે. છેલ્લા અમુક વર્ષો થી એ ગામમાં આવેલ એક પ્રખ્યાત આશ્રમના ઓફિશિયલ ભોજનાલય તરીકે પણ તેને માન્યતા મળેલી, જે ગયા વર્ષે પાછી ખેંચવામાં આવી. પૂર્તિની કોશિશો ચાલુ છે, પરંતુ ટકી રહેવા સિવાય કંઈ ખાસ પ્રગતિ થઈ શકી નથી.
બીજી બાજુ, પાંચ વર્ષ અગાઉ શરુ થયેલ ત્રુપ્તિ ભોજનાલયને કોઈનો સપોર્ટ નથી. એનો માલિક-સંચાલક એકલે હાથે બધું વિકસાવી રહ્યો છે. પાંચ જ વર્ષોમાં ત્રુપ્તિ ભોજનાલય પૂર્તિ કરતાં ખૂબ આગળ વધી ગયું છે. ગયા વર્ષે પેલા આશ્રમના મેનેજમેન્ટે પણ પોતાના ઓફિશિયલ ભોજનાલયની માન્યતા પૂર્તિ ને બદલે ત્રુપ્તિને આપી.
જમવાની થાળીના બંન્નેના ભાવ અને દેખીતી રીતે બીજું બધું પણ સરખું હોવા છતાં, પૂર્તિને ૨૦ વર્ષોમાં જે સફળતા નથી મળી શકી એનાથી અનેકગણી સફળતા ત્રુપ્તિને પાંચ જ વર્ષોમાં કેવી રીતે મળી શકી?
કોઇ વ્યક્તિ પૂર્તિમાં જમવા જાય તો તરત જ એને અનુભવ થવા મંડે કે અહીં આવીને એણે ભૂલ કરી છે. એમની સર્વિસ એકદમ થર્ડ કલાસ. સ્ટાફ દર અમુક મહિને બદલાયા કરે એટલે નવા માણસો કસ્ટમરને બહુ સારી સર્વિસ આપી જ ન શકે. ગ્રાહકો ઓછું તીખું કે મોળું કે એવું કંઇક વિનંતી કરીને માંગે તો ધરાર ના પાડી દેવામાં આવે. સૌથી મોટી વાત તો એ કે પૂર્તિ ભોજનાલયના માલિકનો જીવ સાવ ટૂંકો. દરેક વાતમાં કંજૂસાઈ કરે. પીરસનારાઓને ખાસ સૂચના કે ગ્રાહકોને ઓછું જ આપવાનું. ત્રણ-ચાર વખત બોલાવે ત્યારે એક વાર વસ્તુ મળે. મીઠાઈ-ફરસાણ જેવું કંઇ બનાવ્યું હોય, તો માલિક પોતે જ એને પીરસે, વાનગીને જીવની જેમ સાચવે અને બનતી તમામ કોશિશ કરે કે ગ્રાહકોને એ ઓછામાં ઓછું જ મળે. એક વાર ત્યાં જમવા જનારને આ હદબહારની કંજૂસાઈનો અનુભવ તરત જ થઈ જાય. પૂર્તિના માલિકનું એવું માનવું છે કે જમવા આવનારા પૈસા વસૂલ કરવા માટે “બેટીંગ” કરે, અકરાંતિયાની જેમ ખાય, એટલે એમના પર બ્રેક મારવી જ પડે.
બીજી બાજૂ, ત્રુપ્તિ ભોજનાલયમાં એનાથી સાવ ઊલટું. ત્યાંના માલિક ગ્રાહકોનું ખૂબ ધ્યાન રાખે, વિનંતી મુજબ ભાવતી વસ્તુઓ બનાવી આપે, સાચા દિલથી, આગ્રહ કરી કરીને ખવડાવે. એક વાર ત્યાં જમવા જનારને ત્યાં વારંવાર જવાની ઇચ્છા થાય અને બીજાને પણ ભલામણ કરે. ત્રુપ્તિ ભોજનાલયના માલિકનું એવું માનવું છે કે આ સ્થળે ફરવા આવતા મોટા ભાગના લોકો સુખી ઘરના અને સ્વાસ્થ્ય અંગે જાગ્રત લોકો હોય છે. સામાન્ય રીતે આ લોકો જરૂર કરતાં વધારે ખાતા જ નથી. અને કદાચ અમુક લોકો “બેટીંગ” કરે, તો પણ ખાઈ-ખાઈને કેટલું ખાય? અહીં આવતા મોટા ભાગના ગ્રાહકોને સાફ-સુથરી જગ્યા, સારું ખાવાનું અને સારી સર્વિસની તલાશ હોય છે. પોતે પોતાના ત્રુપ્તિ ભોજનાલયમાં ગ્રાહકની એ જરુરિયાતોને પૂરી પાડવાની કોશિશ કરે છે.
પોતાના ગ્રાહકોને સમજી ન શકવાને કારણે અને અતિ લોભ-વૃત્તિને કારણે પૂર્તિ ભોજનાલયનો માલિક આગળ વધી શકતો નથી. બીજી બાજુ પોતાના ગ્રાહકની જરુરિયાતોને બરાબર ઓળખીને એને અનુરૂપ સેવા આપવાનો ત્રુપ્તિ ભોજનાલયના માલિકનો વ્યૂહ માર્કેટીંગની પાયાની બાબતોના સફળ અમલનું ઉદાહરણ પૂરું પાડે છે.
– સંજય શાહ (SME બિઝનેસ કોચ. લેખક: “બિઝનેસ મેનેજમેન્ટ સિમ્પ્લીફાઇડ”)

How can Patanjali be even more successful?

Blessed by Baba Ramdev, Patanjali is really a great Indian brand. I admire the brand for its quality, honesty and the spirit of Indian nationalism behind it.

Patanjali’s products are excellent, even superior to its competitors. But, having excellent products alone does not promise success in consumer markets.

Proper marketing and branding has to match. With great products which compare with or surpass their MNC competition perfectly, Patanjali needs to work on its customer experience side as well.
Even though I am its customer and want to remain loyal to the brand, there are some problems which disturb me. Here are some weak customer experience aspects the brand must improve upon.

1) Good products must be made available consistently. Out-of-stock products give a window to competition to win our customers. When we go to a Patanjali outlet, we are not sure whether we will surely get a particular product or not, because one or the other product is out-of-stock regularly. Patanjali needs to stengthen its supply and distribution chain.

2) The stores are cramped. They look like a shop-cum-godown. A customer has to struggle her way through assorted items, cartons, boxes etc. spread across the store. The stores must be designed for a pleasant shopping experience. A revamp is a must.

3) The stores are under-staffed. The customers have to wait for a long time for their turn to be attended. Whatever staff is present, it is indifferent at best. They are like MTNL employees in the midst of the efficient telecom industry. They need to be customer friendly.

4) The stores have very restrictive timings. Also, they don’t give any carry bags (plastic, paper, cloth – nothing). Again, customer-centric approach is required.

Overall, the customer feels less than happy shopping at a Patanjali outlet.

This is typical of many Indian enterprises, which make great products but fail miserably in marketing, branding and customer experience management. This gives room to MNCs to succeed in the market with aggressive marketing even though they have inferior products.

I wish that brand Patanjali succeeds by being relevant to the largest customer base. In its today’s avatar, it is just another incarnation of a Khadi Bhandar. If it wants to compete successfully with the HULs, P&Gs, Nestles or Britannias it will have to shape itself up appropriately.

My swadeshi feelings may help me tolerate or ignore bad experience. But I doubt today’s younger generation will have patience to do that.
Either Patanjali should tighten its retailing to be more relevant or it should get out of retailing and get distributors who can sell it aggressively and appropriately in the manner the customer expects.

It is time Khadi Bhandar grows up. Or risk becoming overshadowed by swanky, modern malls.

Remove your shoes outside. Why?

I find it annoying to see the sign at many workplaces asking the visitors to remove shoes before entering inside.

As a customer, it is not a pleasant experience. And business is a lot about how do you make your customer feel. This particular idea of forcing the customers to remove their shoes before entering your workplace is outrightly insulting. It screams to the customer : “You are not welcome here as you are. You are welcome sans your dirty shoes.”

Isn’t it stretching the slogan “Work is worship” unreasonably? Because most of the temples expect the shoes to be removed outside.

Whatever is the logic, the insistence to get the shoes removed outside is unprofessional. It puts the visitors, including customers, in avoidable awkward situations.

It is one more reason for bad customer experience.

Club Mahindra – an example of a poorly executed marketing strategy

How do you feel when a time-share company
1) Invites you for a 45-minute presentation with a promise of a FREE gift.
2) Follows up enthusiastically to fix an appointment.
3) When you confirm an appointment, reminds you emphatically that “Please do come because the FREE gift vouchers once made in your name cannot be canceled.”
4) Sends an SMS with venue, time details and seeks SMS confirmation ftom you.
5) Just 15 minutes prior to the appointment time, calls you up and asks “Where are you? We are waiting for you.”
6) When you arrive 5 minutes before the appointment time, the receptionist tells you that ” We can’t accommodate you. Our presentation venue is full.
Either you come after an hour or some other day. ”
7) Wastes your precious time and does not even bother to express a simple “Sorry”.

Club Mahindra did just this last week with us.  It created a lot of hype around the presentation and the free gift and in the end, failed disappointingly. A telling example of an extremely poor execution of a marketing strategy.

A lot of characteristics of a company are reflected in the way it conducts its operations. It is natural to doubt the quality of services of a company that cannot coordinate its regular marketing activities properly.

Club Mahindra has a lot of work to do in its marketing activities coordination. Till then a lot of advertising and promotional expense will continue to go in drain creating a lot of avoidable bitterness among its prospects.

How a business loses its customers?

Till about a year back, I subscribed to Hindustan Times and its sister publication Mint. But, I discontinued them and switched to Times Of India and Economic Times.


Because HT/Mint failed to help me to continue. They were disinterested. Generally, one would expect the newspaper office to be aware well in advance when any subscription is due for renewal. HT/Mint did not care that my subscription was expiring. They let it lapse. Till about two months, nobody from their office realized that they had lost a customer. (Typically, this happens when you are losing hundreds or thousands of customers and don’t really understand whom to track.)

Times came in on time. They were prompt, true to their leadership position. Last month, they followed up and collected my second year renewal. About one month in advance…!

And, on the other hand, since about an year, the ill-informed executives of HT/Mint send me a lot of SMSs, calls and individual follow-ups to remind me for renewal, blissfully ignorant that my subscription had ended one year back…! Either HT/Mint don’t have a CRM in place or it sucks…

When you are too busy to track your sales and customers, you ignore your ready and loyal customers, you lose business. Customer apathy is a sin, which leads to a heavy punishment.

No wonder, Times leads. In every area of business of publication, be it editorial, content, innovation, pricing or sales.

Hindustan Times & Mint need to learn a few lessons from the leader whom they may hate to follow.

This is how HDFC is harassing its customers through their Relationship Managers

Relationship Managers are ideally employed to improve customer relationships. But badly designed customer relationship initiatives and poor follow-up by their superiors result into these ornamental positions causing more annoyance and harassment to the customers than helping them. HDFC Bank has such RMs, who reduce value instead of adding to the customer’s experience. The only focus these RMs appear to have is to convince the Preferred Customers for buying some or the other product of HDFC Bank. This is more of customer exploitation than relationship building. Here is how they reduce value :
1) They unpleasantly surprise the customer
Modus operandi : First send the charged Credit/Debit card to the customer and then force the customer to ask why it came?

a) On 12 July 2014, I received an SMS which says that “Please keep information regarding your credit card no. ending with 2878 confidential.”
This surprised me because I did not have any card ending with that number.
b) Next day, on 13 July 2014, I received another SMS saying “Your credit card ending with 2878 is being sent you by xyz courier.”
c) I called the helpline number to find out what is this about and I was told “Your RM has requested an upgrade of the card.”
d) I complained with that Customer Care executive and I was told they will look into the matter. No update is received from HDFC Bank about this complaint till 20.07.2014.
e) I contacted the RM (Mr Rudolph) at HDFC, Malad-East and asked him about why I am being sent the new card. He said “It is automatically upgraded by the system for selected Preferred Customers.” He meant that only special customers are given this privilege. He did not mention anything about the charges.

2) They keep the customer in the dark
a) When the new card came by courier on 16.07.2014, no intimation was given about the status of the existing (old) card and how long it will remain valid. I had to ask the helpline number to find that it will be valid for two months from the date it is sent to you.

b) My current card is branded as “Signature” card. I could not find the details of that card on the , so I asked the customer care person who took 10 minutes to find out the annual charges amount (may be it is phased out). What is the point of giving a customer a card valid till 2016, if you are not able to provide basis information about the card through your web site or customer care as soon as new types of cards are introduced?

3) They hide the Credit/Debit Card charges from the customers
a) On checking the new Credit card charges, I found that it has an annual fee of Rs.2499 (unless I spend 3.5L in a year through that card). This is not communicated to me before sending the card by anybody.
On asking the helpline on 20.07.2014 (Ms Kavita, Conversation reference number : 14201872674) she told me :

“You have given the consent to the RM and we have confirmed the same by sending you the SMS on 22.06.2014 which reads ‘Dear Customer, Limit Increase & Upgrade on your HDFC Bank Credit Card will be done basis your consent given to RM. Sms NOLEUPG to 5676712 if you are not interested.’”

b) Same has happened with my Debit Card on my HUF account. That card also came without my consent or request and now I found that they have charged Rs.224.72 during 2013-14 as charges on the Debit Card which I have not used at all, neither did I ask for it.

4) They manipulate the customer

a) The above mentioned SMS is assuming consent if the customer does not respond. Whereas the default answer should be taken as No, if it seen from a customer-friendly view point.
b) It does not say anything about the additional charges the upgrade will entail. But still, it is being used as a proof of consent.
c) How can a customer know that the “Upgrade” is going to cost him more?
This is nothing short of manipulation and unfair trade practices.
5) They unnecessarily harass the customer
a) The card upgrade was not initiated by me. I have not consented for the upgrade. They have gone ahead and sought a self-confirmation. I had to ask the customer care twice to find out what is this all about. The second conversation took 35 minutes…!
b) On asking how can I cancel this card, I was told by Ms Kavita “You write a cover letter, cut the card and drop it in the box.”
Why should a customer go through all this, for something that he has not initiated at all?
Why this all harassment?

6) The Relationship Managers are only interested in asking new accounts from customers
When I met Mr Rudolph on 14.07.2014 at branch office, to convey my grievances, he was more interested in getting new accounts from me. He assured me about HUF Debit Card charges reversal, but no update from anybody since then.

Is this how they are supposed to manage and improve customer relationships?


हम कस्टमर के अनुभव को कैसे बरबाद करते है?

पर्यावरण को खराब होता बचाने के लिए Green Initiative के अनुसार हर बार Printed Statement न भेजना पडे इस लिए HDFC Bank ने हमारे बेन्क एकाउन्ट का पासबूक भेजा, ताकि जब जरुरत हो तब हम उसे Update करा सकें | इस से बैंक का स्टेशनरी और courier खर्चा कम होगा |

स्वीकार्य है |

लेकिन जब पासबूक नया छापा है, कस्टमर के नाम-अड्रेस छापे हैं, तो उस में अभी की current balance भी तो छप ही सकती थी ना? आज तक की बेलेन्स उसी कोम्प्युटर में से उसे छापना है जहां से यह पासबूक छपी है और उसका कोइ अलग खर्च भी नहीं होनेवाला है | फिर भी बैंक ने plain passbook भेज दिया है | अब पहली बार उस में entry कराने के लिए बैंक के लाखों ग्राहकोंको ब्रान्च में जाना पडेगा |

अगर HDFC Bank ने कस्टमर के Reference से सोचा होता, तो उसने पासबूक का पहला पेज current balance को छापकर ही भेजा होता | एक छोटी सी लापरवाही लाखों कस्टमर के लाखों घंटों का समय-शक्ति बरबाद कर देती है |

हमें हमेशा अपने कस्टमर की सुविधा का विचार करना चाहिए | अगर हमारा हर कर्मचारी, हमारा हर डीपार्टमेन्ट की सोच के केन्द्र में कस्टमर का खयाल करना स्थापित हो, तो ऐसी बिना सोच-समज के Decisions नहीं लिए जाएंगे |

अगर हम वैसा नहीं कर पाये तो कस्टमर की नाराज़गी स्वाभाविक है |